czwartek, sierpnia 20, 2020

"Zagubieni w kłamstwie" Katarzyna Grabowska [PATRONAT MEDIALNY]

"Zagubieni w kłamstwie" Katarzyna Grabowska [PATRONAT MEDIALNY]

 



➲ TYTUŁ  "Zagubieni w kłamstwie”

➲ CYKL Wszystkie nasze chwile (tom 2)

 

➲ AUTOR Katarzyna Grabowska

 

➲ DATA PREMIERY 11.08.2020

 

➲ WYDAWNICTWO  Videograf SA

 

➲ ILOŚĆ STRON 520

 

 

 

 

➲ OCENA  6/6

 

➲ OPIS



Próba odzyskania rodzinnej firmy wiąże się z kolejnymi dramatycznymi wydarzeniami. Skarbiesz nie jest już bezpiecznym miejscem i nawet obecność komisarza Adamczewskiego nie może tego zmienić. Opuszczając rodzinne strony, Weronika trafia do Łeby, która jednak nie okaże się oczekiwaną oazą spokoju. Gangsterskie porachunki dosięgną dziedziczkę Skarbierskich, gdziekolwiek się skryje, a rozwścieczeni przestępcy nie będą mieli dla niej litości. Jest tylko jednak osoba, która może jej teraz pomóc. Jednak czy zdąży? Czy Weronika zapomni o Jusufie i znajdzie nową miłość? Czy chwila zapomnienia może zaważyć na dalszym życiu dziewczyny? Jaką tajemnicę skrywał dziadek? Do czego dla miłości jest zdolny człowiek? Na te i na inne pytania znajdziecie odpowiedź w drugim tomie serii Wszystkie nasze chwile.



➲ MOJE ODCZUCIA


Wracamy do losów Weroniki oraz Jusufa. Już w pierwszym tomie sporo się działo, ale w tym to autorka namieszała kompletnie. Emocje sięgają zenitu, przy czym adrenalina nie pozwala o sobie zapomnieć chociaż na moment.

Kwitnąca miłość pomiędzy Jusufem, a Weroniką rozpada się niczym domek z kart. Do tego dochodzą pogłoski, że to właśnie On stoi za zabójstwami, które miały miejsce w Skarbieszu. Weronika już sama nie wie, co ma o tym myśleć, a jeszcze w jej życiu zaczynają mieszać osoby trzecie. Ci, którym wydaje się, że może ufać w 100% okazują się być jej wrogami. Ktoś ewidentnie próbuje ją za wszelką cenę rozdzielić z ukochanym. Ale czy można oszukać własne serce i uczucia?

Wreszcie zrozumiałam, o czym mówił Jusuf. Każde z nas miało swoją historię. Każde z nas dźwigało bagaż, którego nie sposób było się pozbyć, jednak nasza miłość dodawała nam wzajemnie sił do walki o lepsze jutro. Nawet jeśli faktycznie kiedyś się potkniemy, nawet jeśli czasem poczujemy zwątpienie, to i tak wspólnymi siłami odnajdziemy drogę. Bo w miłości nie chodzi o to, by podążać obok siebie, ale by iść, trzymając się za ręce. O to, by wspierać się w chwilach dobrych i złych.

Przyznaję, że nie mogłam spokojnie usiedzieć czytając tę powieść. Katarzyna Grabowska zadbała o to, aby czytelnik zaznał wiele emocji podczas lektury. Głównym wątkiem są tutaj kłamstwa, które jak wiadomo, nigdy nie wróżą niczego dobrego i zawsze prędzej czy też później wychodzą na jaw. Czasem człowiekowi lepiej jest skłamać w danym momencie, ale kiedy już tak się stanie, trzeba w to kłamstwo brnąć cały czas. Są jednak tacy ludzie, którym ciąży to później na sumieniu. Nasi bohaterowie sami zagubili się w swoich kłamstwach, co zdążyło ich poróżnić. I kiedy w końcu On wyznaje jej prawdę, Ona nie ma w sobie tyle odwagi, aby zrobić to samo. Czy zatem to kłamstwo ujdzie jej na sucho? Czy będzie potrafiła zapomnieć o tym co zrobiła? A może ktoś trzeci zadba o to, aby wszystko ujrzało światło dzienne?

Autorka w swojej powieści porusza jeszcze jeden, moim zdaniem bardzo istotny wątek, a mianowicie wrogość do obcych narodów. Nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem, jak można oceniać kogoś tylko ze względu na to jaki ma kolor skóry i skąd pochodzi? Czy to oznacza, że taki ktoś jest gorszy od nas? Że nie ma takich samych praw, jak my? Nie sądzę. Każdy człowiek, nie ważne skąd pochodzi i jak wygląda, jest takim samym człowiekiem jak my. Tak samo zasługuje na szacunek i tolerancję. Nie każdy „ciapaty” jest zły, czasem to życie zmusza nas wszystkich do złych wyborów i ponoszenia za nie konsekwencji. Jednak ludzie na całym świecie, to tylko ludzie. Dlatego niezmiernie miło byłoby, gdybyśmy wszyscy potrafili się wzajemnie obdarzać tolerancją.

- Jeśli śmierć jest karą, to czym jest życie? Śmierć wyzwala z życia, które niesie cierpienie. Kara powinna nieść cierpienie, nie zaś wyzwalać od niego.

Świetna kreacja bohaterów, którzy nie są idealni, posiadają własne „rysy” i osobisty temperament. Weronika to kobieta, która wiele przeszła w swoim życiu, a do tego zawodzi się na najbliższych jej sercu osobach. Trochę pogubiona we własnym kłamstwie, które ujawnione mogłoby wiele ułatwić.
Jusuf, Syryjczyk, którego polubiłam od pierwszego momentu. Podoba mi się jego odwaga, męstwo, brak użalania nad własnym losem. To mężczyzna, którego chciałoby mieć u swego boku zapewne wiele kobiet.
Ania, przyjaciółka Weroniki, ma dziwne podejście do życia, którego osobiście nie potrafiłabym zaakceptować. Przekłada dobro materialne nad uczucia, raniąc przy tym wiele osób.
Jacek, przyjaciel Weroniki, który chyba nie do końca potrafi zaakceptować, iż ona wybrała Jusufa, a nie jego. Ubliża mu ilekroć przebywają razem w jednym pomieszczeniu.

Zakończenie tego tomu, wprost wbiło mnie w fotel. I jak tu wytrzymać do przyszłego roku, kiedy to wyjdzie III tom, aby dowiedzieć się co będzie się dalej działo?

 Zagubieni w kłamstwie to historia ukazująca nam, że jedno kłamstwo potrafi utkać całą sieć kłamstw, z których nie tak łatwo się wyplątać. Prawda zawsze wygrywa w pojedynku z kłamstwem, z tym, że skutki tej bitwy nie zawsze muszą być pozytywne. Jeśli kochacie historie pełne ludzkich dramatów, napięć, a przede wszystkim wrażeń, koniecznie przeczytajcie tę książkę. Zachęcam!

 

 

Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i patronowania serdecznie dziękuję




środa, sierpnia 19, 2020

Debiut na miarę - Bruno Kadyna

Debiut na miarę - Bruno Kadyna

 




1. Tytuł.

Metalowa Dolna.


2. Rok wydania.

2015.


3. Gatunek.

Obyczaj fantastyczny ;)


4. Jaki był impuls do stworzenia tej pierwszej historii?

Coś stworzyć. Wcześniej robiłem biżuterię i chciałem czymś wypełnić pustkę.


5. Czas pisania książki?

Mam zapisane nawet. Zacząłem w sierpniu 2012 roku, a wydałem w lutym 2015.


6. Bohater najbliższy Pana sercu?

Główny bohater Metalowej, Tomek, wzorowany odrobinę na mnie, jak przystało na debiut. Choć nie wiem, jak ja bym się zachował w jego sytuacji.


7. Pierwszy czytelnik?

Żona sprawdziła, czy nie zrobię z siebie idioty ;)


8. Czy był stres przed reakcją czytelników?

Ciekawość raczej.


9. Czy uważa Pan swój debiut za udany?

Z twórczej strony tak, przynajmniej treść. Z marketingowej już nie bardzo.


10. Czy debiut doczekał się II wydania?

Jak dotąd nie. I myślę, że już się nie doczeka.



Serdecznie dziękuję Autorowi za poświęcony mi czas. 



piątek, sierpnia 14, 2020

Autorzy o zwierzętach - Izabela Grabda

Autorzy o zwierzętach - Izabela Grabda

 


Izabela Grabda - Twierdzi, że ma w życiu szczęście, ponieważ wykonuje zawód, który uwielbia, a wyobraźnię potrafi ubrać w słowa i przelać na papier. Jej znajomy ujął to tak: „Za dnia układa włosy, nocami porywające fabuły”. Pisze literaturę obyczajową i fantastykę. Warsztat pisarski szlifuje w Sekcji Literackiej, Krakowskiej Sieci Fantastyki. Oprócz prowadzenia działalności gospodarczej i pisania, stara się pomagać dzikim jeżom. Pierwsze opowiadania o wiedźmie Idze opublikowała w lokalnej gazecie, ale dopiero udziałem w konkursie literackim wydawnictwa Inanna, dała się poznać szerszemu gronu czytelników.  W tym roku debiutowała powieścią obyczajową „Przypadek Lidki”, a na jesieni ukaże się kolejna książka, pod tytułem „Życie od nowa”.  W przyszłym roku, nakładem wydawnictwa Lucky wyjdzie dwutomowa powieść, której pierwszy tom będzie nosił tytuł „Zmarnowany rozsądek” a drugi „Zmarnowany czas” Obecnie pracuje nad powieścią obyczajową „Nie będę aniołem”.




1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 

W moim przypadku, nie ma takiej opcji. Jak na standardową wiedźmę przystało, bez kota nie funkcjonuję. Te zwierzaki dają mi siłę do pokonywania trudności życia. Nie wyobrażam sobie wracać do domu, w którym nie wita mnie pies, a kot ostentacyjnie nie okazuje urazy, że już w tym momencie, nie dostał odpowiedniej ilości mięska.

2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?

Wszystkich kotów nie zliczę, są ze mną chyba od urodzenia. Najmilej wspominam Balbinę, dachowca posiadanego we wczesnym dzieciństwie. W tamtym, odległym czasie, oprócz kotów, byłam dumną posiadaczką sporej ilości różnorakich rybek i rudych chomików. Później, dorobiłam się kota Pinia, pięknego białego persa z rodowodem sięgającym średniowiecznych przodków. Stać mnie na niego było tylko dlatego że… kocur urodził się z wadą genetyczną i był głuchy jak pień. Pinio mieszkał ze mną siedemnaście lat i wychował dwa psy (jednego przeżył) i obecnego kocura. Przez mój dom przewinęli się: bokser Ares, i owczarek staroniemiecki Merlin. Odchowałam od maleńkości dwa jeżątka, które poszły już w świat. Na ten moment, mam w domu owczarka staroniemieckiego Rasco, gryfonika brukselskiego Zaki, kocura rasy Maine Coon… i tu jest problem, bo niby w rodowodzie ma Brutus, ale wszyscy mówią mu Kocur. Oprócz tego, w akwariach pływają dwa aksolotle, jest kanarek w klatce, a na ogrodzie mieszkają ze trzy jeże.

3. Zwierzę jest dla mnie…

Członkiem rodziny. Istotą, od której czerpię życiową energię. 

4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?

To ludzie nie mają duszy. Przynajmniej ta ich część, która dopuszcza do łamania praw zwierząt. Nie można mieć duszy pastwiąc się nad zwierzętami. Dusz nie posiadają myśliwi i hodowcy zwierząt idących na rzeź.

5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Najbliższe mojemu sercu są wszystkie ośrodki zajmujące się ratowaniem dzikich zwierząt, jak Mysikrólik w Bielsku, czy Jerzy dla jeży w Kłodzku. To te zwierzęta potrzebują najwięcej naszej uwagi i troski. Należę do ludzi, którym nie zrobi się żal człowieka, któremu dziki zniszczyły płot, ale będzie zła, że człowiek ten płot tam postawił utrudniając życie dzikom.

6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?

Żeby zareagować tak, jakbym chciała, musiałabym nie podlegać kodeksowi karnemu. Ale skoro już podlegam, to ratuję zwierzaka i wszystkimi dostępnymi mi środkami doprowadzam do skazania człowieka za popełnioną zbrodnię.

7. Pani ulubione zwierzę to?

Kocham dzikie jeże. Chronię je jak mogę i pomagam, ile mogę.

8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?

Już jest. To miś o bardzo małym rozumku - Kubuś Puchatek.

9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?

Mimo, że zdecydowanie wolę charakterne koty, psy są rzeczywiście oddanymi przyjaciółmi. 

10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?

Koty, zdecydowanie, koty. Potrafią na zdjęciu pokazać całą swoją wyższość gatunkową, pogardę dla świata, żeby zaraz później przybrać najbardziej śmieszną i niedorzeczną pozę. Lepszych modeli, wśród wszystkich istniejących gatunków na tej planecie, po prostu nie ma.



Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.






czwartek, sierpnia 13, 2020

"Tylko umarli mogą powstać" D.B. Foryś [PATRONAT MEDIALNY/PRZEDPREMIEROWO]

"Tylko umarli mogą powstać" D.B. Foryś  [PATRONAT MEDIALNY/PRZEDPREMIEROWO]





➲ TYTUŁ  "Tylko umarli mogą powstać"

➲ CYKL Tessa Brown (tom 3)

➲ AUTOR D.B. Foryś

➲ DATA PREMIERY 19.08.2020

➲ WYDAWNICTWO  NieZwykłe

➲ ILOŚĆ STRON 276




➲ OCENA  6/6

➲ OPIS





Oko za oko, ząb za ząb… zdrada za zdradę.

Mam na imię Tessa i jakimś cudem wciąż pakuję się w kłopoty. Zamiast żyć z dala od mroku, spędzając czas z ukochaną osobą, po raz kolejny zamierzam stanąć twarzą w twarz ze śmiercią. Czy ktoś mnie o to prosi? Zmusza? Daje ultimatum? Nie. Ja chyba po prostu nie potrafię usiedzieć w spokoju...
Watykan podnosi się ze zgliszczy, Podziemia ratują, co tylko zdołają, tymczasem po naszych wrogach zaginął ślad. Choć nie znam swojego przeznaczenia, a przyszłość wygląda jak wróżenie z fusów, coś mi się wydaje, że kiedy ciszę wreszcie przerwą bitewne okrzyki, na ziemi zabraknie miejsca dla wszystkich. Będą mogli na niej zostać wyłącznie ci, którzy wygrają tę ostateczną wojnę.
Albo oni, albo my!

Tylko umarli mogą powstać to trzeci, finałowy tom cyklu Tessa Brown.




➲ MOJE ODCZUCIA


Niezwykle miło było powrócić do losów bohaterów, których się bardzo polubiło. Tym bardziej, że byłam ogromnie ciekawa jak ta historia się zakończy. I muszę wam powiedzieć, że dzieje się tutaj i to wiele, oj dzieje.

Wczoraj byłam człowiekiem, dziś jestem demonem, jutro będę aniołem.

Tessa wraz z Kilianem i resztą przyjaciół próbują uratować świat przed wrogami, którzy sieją zamęt i chaos, pozbawiając domów mnóstwo ludzi. Ich odnalezienie wcale nie jest jednak takie łatwe jakby mogło się wydawać, zazwyczaj pojawiają się na miejscu, gdy jest już po wszystkim. Są sfrustrowani, źli, ale również i zdeterminowani, aby w końcu to zakończyć. Muszą stoczyć ostateczną wojnę, z której albo wyjdą żywi, albo martwi. Jak to wszystko się zakończy? Koniecznie przeczytajcie, aby się dowiedzieć.

Muszę przyznać, że D.B. Foryś stanęła na wysokości zadania i spełniła moje oczekiwania, co do trzeciego tomu. Tutaj jedno zdarzenie goni drugie, nie ma ani chwili na odpoczynek, czy też nudę. Bohaterowie nie raz stają w trudnej sytuacji, i choć nie zawsze wychodzą z tego bez szwanku to mimo wszystko pragną zrobić co w ich mocy, aby zakończyć żywot ich wrogów. Tylko, że nawet magia, czy siły demonów nie są w stanie walczyć z siłą wyższą. 

Kilian i Tessa to para bohaterów, która najbardziej zawładnęła moim sercem.  Dzięki nim spędziłam nie tylko chwile obaw o ich życie, ale także zdarzało się, że pękałam ze śmiechu przy ich dialogach. Naprawdę, autorka po mistrzowsku operuje językiem swoich bohaterów i zdobywa tym serce czytelnika. Czarny humor autorki to jej znak rozpoznawczy jak już wspominałam przy wcześniejszych tomach.

Nie zastanawiaj się, co zrobisz, jeżeli coś nas rozdzieli, bo to nigdy nie nastąpi. A nawet gdyby, zawsze się odnajdziemy, bo jesteśmy dla siebie stworzeni.

To co mnie urzekło to siła przyjaźni pomiędzy naszymi bohaterami. Choć różnią się od siebie niczym noc a dzień, to w momentach zagrożenia zawsze mogą na siebie liczyć i jedno za drugie oddałoby życie. Widać gołym okiem jak wiele dla siebie znaczą i że nawet ich odmienne poglądy nie są w stanie tego zmienić. Miłość Tessy i Kiliana kwitnie, choć wielokrotnie się kłócą i nie mogą dojść do porozumienia, ale w czyjej miłości tak nie jest? Nie chcą do siebie dopuścić myśli, że jedno bez drugiego mogłoby żyć, gdyż są dla siebie niczym powietrze bez którego nie potrafią oddychać.

Wspólnie z bohaterami odbędziemy wiele podróży do przeróżnych miejsc na świecie. Będziemy świadkami ich bezradności, cierpienia na to co spotkają po drodze, ale także hartu i silnej woli w celu dopięcia swego na ostatni guzik. Czasem przeliczą się ze swoimi siłami, będą straty w ludziach, smutek i niedowierzanie. Przekonają się jak bardzo kruche jest życie. Wartka akcja, niebanalny pomysł na fabułę i historia, która urzeka, to jest to, czego możecie się spodziewać.

A zakończenie? Cóż nie chcę wam spoilerować, ale dało mi jakiś promyk nadziei na to, że może kiedyś powstaną dalsze losy bohaterów. Bo ewidentnie ta historia nie może się tak zakończyć. Ja się na to nie zgadzam.

Tylko umarli mogą powstać to doskonałe zwieńczenie historii, która nie jest banalna, ale która ma nietuzinkowych bohaterów, całkiem różnych od siebie, ale których łączy niezwykła nić przyjaźni i którzy pragną ocalić świat od złego. To chce się czytać. Gorąco polecam.

Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i patronowania serdecznie dziękuję Autorce oraz



środa, sierpnia 12, 2020

Debiut na miarę - Katarzyna Mak

Debiut na miarę - Katarzyna Mak

 


1. Tytuł.
Dwadzieścia minut do szczęścia.

2. Rok wydania.
2017.

3. Gatunek.
Romans.

4. Jaki był impuls do stworzenia tej pierwszej historii?
Mąż, który podczas tworzenia innej historii „do ZATĘSKNIENIA” opatrznie przeczytał słowo firma zamieniając je na farma. I tak powstała historia Michaliny, która trafia na farmę do Mikołaja (ów farma, to gospodarstwo ekologiczne w zachodniopomorskim, które zachwyciło mnie do tego stopnia, że ujrzałam całą historię).

5. Czas pisania książki?
Średnio 1-2 miesiące.

6. Bohater najbliższy Pani sercu?
Kocham ich wszystkich. Zwłaszcza męskich bohaterów: Mikołaj, Antek, Brad, Matt. Oni wszyscy wykazują niezwykłą cierpliwość w stosunku do swoich nierzadko „wkurzających” partnerek.

7. Pierwszy czytelnik?
Najbliższa rodzina: córka, siostrzenica, synowa. Ostatnio wydawca.

8. Czy był stres przed reakcją czytelników?
Był. Ogromny.

9. Czy uważa Pani swój debiut za udany?
Tak. Choć dziś popracowałabym jeszcze nad książką.

10. Czy debiut doczekał się II wydania?
Oficjalnie drugie wydanie zaplanowane jest na 2021.





niedziela, sierpnia 09, 2020

"Mars" Agnieszka Lingas-Łoniewska

"Mars" Agnieszka Lingas-Łoniewska

 

➲ TYTUŁ  "Mars”

➲ CYKL Bezlitosna siła (tom 4)

 

➲ AUTOR Agnieszka Lingas-Łoniewska

 

➲ DATA PREMIERY 01.07.2020

 

➲ WYDAWNICTWO  Burda

 

➲ ILOŚĆ STRON 256

 

 

 

 

➲ OCENA  5/6

 

➲ OPIS




 

 

Są jak ogień i woda. I przyciągają się z siłą żywiołów.

Życiem Darka rządzą nienawiść i szaleństwo. Kiedy na ringu staje się niepokonanym Marsem, oddaje się im całkowicie. I właściwie niczego by nie zmieniał, gdyby nie psycholożka Liwia.

Dla tej kobiety Mars mógłby zrobić cholernie wiele.

Ale powiedzmy sobie jasno: doktor Liwia gra w innej lidze.

Przed Darkiem zaś poważne zadanie i nic nie powinno go rozpraszać. A już zwłaszcza nie zjawiskowa pani psycholog i jej tajemnicza, bolesna przeszłość.

Kiedy jednak w grę wchodzi prawdziwa miłość, Mars i Liwia będą musieli się zastanowić nad swoimi wyborami. Czy odważą się postawić wszystko na jedną kartę?

 



➲ MOJE ODCZUCIA

 

Jako, że pokochałam bohaterów Bezlitosnej siły, ogromnie byłam ciekawa co tym razem dla bohaterów zgotowała nasza autorka. Tym razem zagłębiamy się w życie Darka i Liwii, co nie oznacza, że pozostali bohaterowie nie pojawią się na łamach powieści.

Nie chciałam, a jednak. Przyciągał mnie, był jak magnes, jak siła, przed którą nie można uciec.

Darek, ringowy Mars żyje nienawiścią do tych, którzy wyrządzili krzywdę jego bliskim.

Liwia, psycholog zmagająca się z trudną przeszłością.

Między tym dwojgiem pojawia się miłość, która zawładnie w pełni ich sercami. Czy znajdą w sobie dość odwagi, aby iść przez życie wspólnie?

Uwielbiam twórczość Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, gdyż jej książki zawsze są pełne emocji, a kiedy czytam jej książki odnoszę wrażenie jakbym znajdowała się tuż obok bohaterów. Wszystkie ich odczucia przechodzą jednocześnie na mnie, razem z nimi się raduję, złoszczę, ale też i smucę. Jak każdy z poprzednich bohaterów, tak i Ci obecni mają za sobą trudną przeszłość, która po części odbija się na ich teraźniejszości. Ale kiedy w ich życiu pojawia się miłość, wszystko nabiera innej wartości. Bo miłość to uczucie, które dodaje nam skrzydeł, sprawia, że nawet to co złe, schodzi na drugi plan, sprawia, że ponownie nasze życie nabiera kolorowych barw.

Mars żyje nienawiścią do swojego ojca, który nie był dla nich właściwym ojcem. Żyje ze złem w sobie, gdyż obwinia się za śmierć swojej siostry. Ma w sobie chęć zemsty. Ale kiedy w jego życiu pojawia się Ona, piękna i ruda pani psycholog, jego życie nabiera innych kształtów. Ona staje się całym jego światem, a On jej. Oboje otwierają przed sobą swoje serca, wyrzucają z siebie całe zło, które wciąż siedzi w ich głowach. Jedno za drugim jest gotowe wskoczyć w ogień.

Tak, ludzie czasami nie potrafią docenić tego, co mają, i pokazać, co naprawdę siedzi w ich sercach. A potem okazuje się, że jest już za późno.

Autorka w swojej powieści porusza problem przemocy w rodzinie. To taki ważny temat, który zresztą jest na czasie. Bo ile ludzi na świecie, znajduje się w podobnej sytuacji co nasi bohaterowie? Zapewne setki, tysiące, jeśli nie miliony. Przemoc nie jest rozwiązaniem, a Ci którzy się na nią godzą są słabi, by samym sobie pomóc. Kobiety, które są bite i zastraszane, często nie mają w sobie dość siły, aby odejść od męża tyrana. Przyjmują więc na siebie kolejne razy i obelgi. Czasem finał takiego życia może być opłakany w skutkach. Dlatego warto walczyć o siebie samą, o szczęście i uśmiech na które zasługuje każdy z nas.

W książce widzimy również wspaniałą wartość rodziny, którą nie zawsze muszą łączyć ze sobą więzy krwi. Rodzina i ogromna siła przyjaźni, to coś pięknego i wspaniałego.

Bo rodzina to nie tylko więzy krwi. To także wspólne przeżywanie złych i dobrych rzeczy, nieustające wsparcie, gotowość do poświęceń i wychodzenie z mroku, który czasami pochłania człowieka i wydaje się, że nie ma od niego ucieczki. Ale jednak bezlitosna siła miłości i przyjaźni jest w stanie pokonać najgorsze zło, mrok i ludzką podłość.

Doskonała kreacja bohaterów, interesująca fabuła i cały wachlarz emocji, tego możecie się tutaj spodziewać. Ten tom jest zwieńczeniem losów naszych bohaterów, dzięki czemu dowiadujemy się jak kończą się ich losy. W sumie to trochę mi przykro, iż to już koniec przygód tych czterech mężczyzn i czterech kobiet, ale nic nie może przecież wiecznie trwać. Książka ta jest bestsellerem.

Mars to kolejna ciekawa czytelniczka przygoda z niezwykłymi postaciami z którymi nie sposób się nudzić. Trudna przeszłość, straty i cierpienia, a w końcu jasny promyk w ich życiu nadający im nowy sens istnienia. To trzeba przeczytać!

 

 

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję





piątek, sierpnia 07, 2020

Autorzy o zwierzętach - Alek Rogoziński

Autorzy o zwierzętach - Alek Rogoziński

 


Alek Rogoziński - Twórca powieści kryminalnych i obyczajowych. W swoich książkach morduje zawsze z przymrużeniem oka i uśmiechem na twarzy.


Zadebiutował w marcu 2015 roku komedią kryminalną "Ukochany z piekła rodem", która zdobyła pierwsze miejsce na liście kryminalnych bestsellerów księgarni Empik.com. Jednak prawdziwą popularność przyniosła mu komedia sensacyjna "Jak Cię zabić, kochanie?", nominowana przez portal Lubimy Czytać w 2016 roku w plebiscycie "Książka roku (kryminał, sensacja, thriller)". Rok później podobną nominację zdobyła powieść „Do trzech razy śmierć”.

Trzy jego książki - „Lustereczko, powiedz przecie”, „Zbrodnia w wielkim mieście” i "Raz, dwa, trzy... giniesz ty!" - zdobyły pierwsze miejsce w plebiscycie internetowym „Zbrodnia z przymrużeniem oka”.

W 2019 roku jego powieść "Raz, dwa, trzy... giniesz ty!" doczekała się inscenizacji teatralnej.

Nakład napisanych przez niego powieści przekroczył już ćwierć miliona egzemplarzy.

Marzeniem Alka jest objechać cały świat, a na stare lata zamieszkać na jednej z wysp Morza Śródziemnego. A tam już tylko pisać, i pisać, i pisać, i pisać…



1. Czy wyobraża Pan sobie życie bez zwierząt?

Ze względu na mikroskopijność mojego mieszkania, niestety tak. Ale jak tylko kiedykolwiek przeprowadzę się do wymarzonego domu z ogrodem, to zamierzam to nadrobić!

2. Ile zwierząt miał Pan w swoim życiu?

Pięć i to były same koty. Trzech panów i dwie panie, z których jedna mieszka z moją mamą, ale traktuję ją jako swoją, bo to ja ją znalazłem na zdjęciu w schronisku i wybrałem. 


3. Zwierzę jest dla mnie…

Przyjacielem. Najlepszym, bo najwierniejszym.

4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pana zdanie na ten temat?

Ludzie, którzy uważają, że zwierzęta nie mają duszy, sami są jej pozbawieni. 

5. Co sądzi Pan o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Z założenia jestem bardzo ostrożny wobec samej instytucji, jaką jest fundacja i podchodzę do nich nieufnie. Natomiast jeśli jest to organizacja sprawdzona, to chętnie jej pomagam, np. przekazując co roku 1% podatku. 

6. Załóżmy, że jest Pan świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pan reaguje?

Krzywdzę jego. W przypadku okrucieństwa dotyczącego zwierząt włącza mi się agresor. Podobnie jest jeśli ktoś krzywdzi kogoś słabszego od siebie. Wtedy stosuję zasadę z Kodeksu Hammurabiego: „Oko za oko, ząb za ząb”. 

7. Pana ulubione zwierzę to?

Zdecydowanie tajemnicze, nieposkromione, chodzące swoimi drogami (tak jak ja) – koty!



8. Jakie zwierzę według Pana byłoby najlepszym bohaterem książki?

Myślałem, że kot, ale sprzątnęła mi go sprzed nosa Kasia Miszczuk i teraz muszę to znów przemyśleć. Choć może przyda jej się kocia konkurencja, kto wie?

9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pan?

Nie wiem, bo nigdy nie miałem psa. Jeśli kiedyś zostanie moim przyjacielem, to wtedy się przekonam.  

10. Jakie zwierzę według Pana jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?

Nie będę oryginalny – kot. Tym bardziej, że to urodzeni modele. Jak już się dadzą na kolanach ubłagać, żeby można im było zrobić sesję fotograficzną, to pozują lepiej niż Anja Rubik :)



Serdecznie dziękuję Autorowi za poświęcony mi czas.  


czwartek, sierpnia 06, 2020

Zapowiedź patronacka "Tylko umarli mogą powstać" D.B. Foryś

Zapowiedź patronacka "Tylko umarli mogą powstać" D.B. Foryś

PREMIERA: 19.08.2020



Jest mi niezmiernie miło poinformować,  iż mój blog Czytaninka objął patronatem medialnym książkę Tylko umarli mogą powstać D. B. Foryś. 

⇘⇙

Trzeci tom ekscytującego cyklu fantasy „Tessa Brown”!

Oko za oko, ząb za ząb… zdrada za zdradę.

Mam na imię Tessa i jakimś cudem wciąż pakuję się w kłopoty. Zamiast żyć z dala od mroku, spędzając czas z ukochaną osobą, po raz kolejny zamierzam stanąć twarzą w twarz ze śmiercią. Czy ktoś mnie o to prosi? Zmusza? Stawia ultimatum? Nie. Chyba spokojne życie nie leży w mojej naturze.

Watykan podnosi się ze zgliszczy, Podziemia ratują, co tylko zdołają, a po naszych wrogach nie został żaden ślad. Chociaż nie znam swojego przeznaczenia, przyszłość wygląda jak wróżenie z fusów, wydaje mi się, że kiedy ciszę wreszcie przerwą bitewne okrzyki, po ziemi, jaką znamy, zostaną tylko zgliszcza. Przeżyją tylko ci, którzy wygrają wojnę.

W końcu tylko umarli mogą powstać.

⇗⇖


środa, sierpnia 05, 2020

Debiut na miarę - Wanda Szymanowska

Debiut na miarę - Wanda Szymanowska


1. Tytuł.
Zielone kalosze. 

2. Rok wydania. 
Marzec 2014.

3. Gatunek.
Powieść obyczajowa. 

4. Jaki był impuls do stworzenia tej pierwszej historii? 
Uważam, że życie obyczajowe polskiej prowincji to smaczny i ekscytujący temat literacki, więc postanowiłam namalować taki literacki obrazek, a następnie zgłosić  do konkursu literackiego. No i tak się zaczęło.

5. Czas pisania książki? 
W czasie pisania ,,Zielonych kaloszy” pracowałam jeszcze na tzw. etacie, a więc nie mogłam w pełni poświęcić się tylko pisaniu. Jednak stwierdzam, że uwinęłam się dość szybko. Pewnie dlatego, że czułam ogromną potrzebę wylania na papier problemów, które ,,podgryzają” sielankowe życie wsi.

6. Bohater najbliższy Pani sercu?
Wydawać by się mogło, że powinna to być główna bohaterka Antonina, ale najbardziej lubię Stenię. Antoninę znielubiłam trochę za sprawą czytelniczek, które na siłę dopatrywały się w jej osobie mnie. Teraz, po latach, które minęły od wydania książki, okazuje się, że i czytelniczki podzielają moją sympatię do Steni.

7. Pierwszy czytelnik? 
W zasadzie piszę dla kobiet, ale pierwszym czytelnikiem i recenzentem był mężczyzna dość obyty literacko z racji zawodu, aktualnie też pisarz. Jego recenzja miała ogromny wpływ na mój zapał twórczy.

8. Czy był stres przed reakcją czytelników? 
Bardzo się bałam odbioru czytelniczego. Nawet nie mogłam spać po nocach. Stres przedpremierowy towarzyszy mi do dzisiaj, chociaż wydałam już kilka książek i powinnam być ,,wprawiona”.

9. Czy uważa Pani swój debiut za udany?
Debiut całkowicie zmienił moje życie. Teraz trudnię się tylko pisarstwem. ,,Zielone kalosze” sprzedały się w ogromnych ilościach i nadal można je nabyć w księgarniach internetowych. Kiedy znikają z rynku księgarskiego, wydawca natychmiast dostarcza dodruk.

10. Czy debiut doczekał się II wydania? 
Drugiego wydania nie ma, za to jest kilkuczęściowa kontynuacja: Niebieskie sandały, Czerwone szpilki, Czarne lakierki. Co dalej? Nie chciałabym jeszcze zdradzać.



Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.



Copyright © 2016 Czytaninka , Blogger