piątek, lipca 24, 2020

Autorzy o zwierzętach - Ewelina Nawara

Autorzy o zwierzętach - Ewelina Nawara


Ewelina Nawara - żona, mama dwóch córek, mól książkowy i blogerka. Na swoim blogu — My fairy book world recenzuje książki polskie i zagraniczne oraz przeprowadza wywiady z autorami. Dzięki pewnej okładce i żartobliwej rozmowie z koleżanką zabrała się do pisania ich wspólnej książki. Od kilku lat mieszka w deszczowej Anglii, a pochodzi z przepięknego Krakowa. Jej największe marzenie? Teraz ma dwa — wyjazd na Hawaje i anglojęzyczne wydanie Melodii serc. Trzymajcie kciuki!


1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Absolutnie nie. Czy to w domu rodzinnym czy też teraz we własnym, zawsze towarzyszą mi zwierzęta. 
2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
Nie mam pojęcia! Poważnie! W domu rodzinnym tata hodował kury, króliki, gołębie… Kto by to zliczył! ;) 
3. Zwierzę jest dla mnie…
Członkiem rodziny. 
4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Uważam, że każde żywe stworzenie ma duszę, odczuwa emocje.


5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Robią naprawdę fantastyczną robotę i powinni mieć większą pomoc finansową. 
6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
Zależy od sytuacji. Czy to w przypadku ataku na drugiego człowieka czy też na zwierzę najważniejsze jest zadbanie o własne bezpieczeństwo. Wiem, że brzmi to brutalnie, ale gdybym czuła się zagrożona taką sytuacją, nie zareagowałabym na pewno. 
7. Pani ulubione zwierzę to?
Pies, zdecydowanie pies ;) 
8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
Kot! To zwierzaki chodzące swoimi ścieżkami, indywidualiści.
9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
I tak i nie. Chociaż pies „przytuli” to jednak rozmowa z drugim człowiekiem nie może być tym zastąpiona. 
10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?
No i znowu padnie na kota! To zwierzaki, którym bardzo łatwo zrobić ładne zdjęcie. 

Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.





czwartek, lipca 23, 2020

"Sen o aniele" Katarzyna Mak [PATRONAT MEDIALNY]

"Sen o aniele" Katarzyna Mak [PATRONAT MEDIALNY]




➲ TYTUŁ  "Sen o aniele"

➲ AUTOR Katarzyna Mak

➲ CYKL Dotyk anioła (tom 2)


➲ DATA PREMIERY 23.06.2020

➲ WYDAWNICTWO  Videograf SA

➲ ILOŚĆ STRON 368




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





Miłość jest w stanie wszystko wybaczyć? Kochać kogoś to znaczy widzieć cud niewidoczny dla innych? Zakochani nie tylko patrzą sobie w oczy, ale spoglądają w tym samym kierunku? Czy miłość to rzeczywiście wszystko, czego potrzebujemy, by czuć się szczęśliwym i spełnionym? Na te i inne pytania muszą sobie odpowiedzieć Brad i Angel, bohaterowie znani z powieści „Dotyk anioła”. Zostają poddani próbie i prawdopodobnie potrzeba cudu, by oboje wyszli z niej obronną ręką.

Angel zostaje porwana przez dunajskiego arystokratę, który każdy swój krok zaplanował z precyzją szachisty. Dziewczyna przeżywa piekło, za które obwinia cały świat, a zwłaszcza Bradleya. Nic więc dziwnego, że uczucie, które dotąd dodawało jej skrzydeł, nagle przyczynia się do jej bolesnego upadku. Kiedy wskutek slotu nieprzewidzianych wydarzeń Brad trafia na ślad swej ukochanej, a później udaje mu się ją odzyskać, wszystko wskazuje na to, że nadeszły lepsze dni. Żadne z nich jednak nie podejrzewa, że od teraz radość zawsze podszyta będzie lękiem, a początkową ulgę zakłóci cały trudny do udźwignięcia bagaż niechcianych emocji i traumatycznych doświadczeń.

Czy Brad i Angel odnajdą uczucie, które wciąż tli się w ich zranionych sercach? Czy Angel zdoła ponownie uwierzyć w miłość i obdarzyć nią człowieka, który tak bardzo ją zawiódł? Czy Brad wymaże ze swej pamięci przeszłość, która kładzie się cieniem na ich związku? Czy sen o małżeństwie, które oboje z olbrzymim wysiłkiem próbują odbudować, może mieć szczęśliwe zakończenie?

Jeśli chcecie sprawdzić, czy rzeczywiście „człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać, koniecznie sięgnijcie po tę książkę o potędze miłości i namiętności.




➲ MOJE ODCZUCIA

Wracamy do losów Brada i Angel. Brad myśli, że utracił swoją ukochaną już na zawsze, bo czy coś jest w stanie pokonać śmierć? Ale co zrobić, kiedy to w co rzekomo wierzyłeś nagle staje się podłą intrygą? Angel tak naprawdę nie umiera, ale zostaje porwana przez dubajskiego księcia, gdzie jest przetrzymywana siłą. Cierpi, ale robi wszystko by jakoś przetrwać, choć wcale nie jest to dla niej łatwe. Brad w końcu odkrywa prawdę i odbija swoją Angel z rąk oprawcy. Tylko że oboje nie są już tymi ludźmi, którymi byli przedtem. Życie zbyt mocno ich doświadczyło, a teraz wystawia na próbę ich małżeństwo. Czy zatem uda im się przetrwać? Czy ich związek przetrwa te trudne chwile?

Przez lata nie wierzyłem, że jest jakaś siła sprawcza napędzająca świat. Byłem ateistą, wierząc jedynie w to, że sam jestem kowalem własnego losu. Kiedy jednak widziałem skupioną w modlitwie Angel, po pewnym czasie zacząłem się zastanawiać, wątpić, czy miałem dotąd rację i wreszcie wręcz zatęskniłem za kimś, kto mógłby mi, tak jak mojej żonie, dodawać otuchy na co dzień. I kiedy już uwierzyłem, że On jest,  że kieruje naszym losem, jedyne „modły”, jakie mogłem do niego wznosić, to złorzeczenie i wyklinanie Go za to, że mi ją odebrał…

Muszę przyznać, że Katarzyna Mak przygotowała dla swoich czytelników ogrom emocji i intryg w swojej książce. Tutaj cały czas coś się dzieje, nie ma chwili na odpoczynek. Było mi ogromnie żal Angel przez to, czego musiała doświadczać. W życiu bym nie życzyła takich przeżyć nawet najgorszemu wrogowi. Niestety to, jak tamtejsi mężczyźni traktują kobiety, jest trudne do zrozumienia. To ich kraj i ich obyczaje, jednak czy aby na pewno, każdy z nich robi to z własnej woli? Może niektórzy z nich robią to, bo jest to im narzucane z góry? Swoją drogą ciekawe czy są tacy mężczyźni, którzy źle się z tym czują?

Od pewnego czasu byłam zupełnie innym człowiekiem, a właściwie czułam się jak manekin, powłoka bez uczuć i marzeń, wyzuta ze wszelkich emocji nałożnica księcia…

Angel przeżywa piekło i wydawać by się mogło, że już z niego nie wyjdzie, że została tutaj uwięziona na zawsze. W chwilach kryzysu przypomina sobie cudowne chwile spędzone z Bradem i tylko one pozwalają jej jakoś przetrwać. Choć ma też wiele momentów, w których to właśnie jego obwinia za wszelkie krzywdy, które ją właśnie spotykają.
Brad również nie może się pozbierać po śmierci swojej ukochanej żony. I gdyby nie bliscy, którzy trwają u jego boku i mówią mu, że musi żyć dla swoich dzieci, to nie wiadomo jakby to się dla niego skończyło.
Kiedy ponownie stają u swojego boku, nic już nie jest takie samo jak przedtem. Doświadczenia, które przeżyli w ostatnim czasie bardzo ich zmieniają. Oboje muszą nauczyć się od nowa jak to jest kochać się wzajemnie. Nie ukrywam, że tutaj Autorka przygotowała dla nich kilka prób, a dla nas wielką dawkę emocji. Wierzcie mi, że będzie się działo, oj będzie.

Całość jest wciągająca jak przy pierwszym tomie. Nasi bohaterowie nie są już jednak tak beztroscy jak w pierwszym tomie. Ukształtowały ich ostatnie przeżycia, które troszkę zmieniły ich podejście do życia. Tak naprawdę nie widzą już szans na wspólne życie, choć w głębi duszy nie wyobrażają sobie też życia bez siebie.

Miłość to uczucie, które potrafi wiele przetrwać, ale czy wszystko? Nasi bohaterowie będą musieli stanąć do walki o swoje uczucia i potęgę miłości. W książce będzie i mroczno i namiętnie. Gwarantuję wam, że historia tej dwójki pochłonie was bez reszty. Historię poznajemy z perspektywy Brada oraz Angel.

Sen o aniele to wciągająca historia dwójki kochających się osób. To historia, która ma w sobie wiele intryg, sekretów i mrocznych chwil, ale także taka, która daje promyk nadziei na szczęśliwe zakończenie. Koniecznie przeczytajcie.


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję





środa, lipca 22, 2020

Debiut na miarę - Małgorzata Falkowska

Debiut na miarę - Małgorzata Falkowska


1. Tytuł.
„Mąż potrzebny na już”.

2. Rok wydania.
2016.

3. Gatunek.
Komedia romantyczna.

4. Jaki był impuls do stworzenia tej pierwszej historii?
Trudna sytuacja w życiu. Musiałam wylać to z siebie, a że u mnie jak jest źle to piszę komedię, to tak wyszło.

5. Czas pisania książki?
Trudno mi określić dokładne normy, ale coś koło 3 miesięcy.

6. Bohater najbliższy Pani sercu?
Zosia.

7. Pierwszy czytelnik?
Wydawca 😊 nikt nie czytał wcześniej, bo nikt nie wiedział, że piszę książkę.

8. Czy był stres przed reakcją czytelników?
Zawsze jest stres. Nawet teraz po latach wciąż czekam na opinie i boję się, że się nie spodoba.

9. Czy uważa Pani swój debiut za udany? Oczywiście. Dzięki niemu jestem teraz tu, gdzie jestem.

10. Czy debiut doczekał się II wydania?
To pytanie nie do mnie 😊 nie mam na chwilę obecną praw do książki więc nie gdybam…




Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.




poniedziałek, lipca 20, 2020

"Miłość po grecku" Barbara Seeman-Włodarczak [PRZEDPREMIEROWO/PATRONAT MEDIALNY]

"Miłość po grecku" Barbara Seeman-Włodarczak [PRZEDPREMIEROWO/PATRONAT MEDIALNY]



➲ TYTUŁ  "Miłość po grecku"

➲ AUTOR Barbara Seeman-Włodarczak

➲ DATA PREMIERY 21.07.2020

➲ WYDAWNICTWO  Replika

➲ ILOŚĆ STRON 368




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





Zofia jest ambitną dziennikarką i perfekcyjną kobietą. Ma dobrą pracę i poczciwego męża, do pełni szczęścia brakuje jej tylko miłości. Takiej rodem z romantycznych lektur albo filmowych romansów. Miłości idealnej, wzniosłej, opartej na porozumieniu dusz i symbiozie ciał. Niestety mąż niezbyt się nadaje: jest pospolitym zjadaczem chleba, w wolnym czasie gra w gry komputerowe, a na domiar złego uwielbia piwo, którego Zofia nie znosi.

Kiedy splot okoliczności i przypadków rzuca małżonków do przepięknych Aten – Zofii od razu wpada w oko przystojny Grek, Sokrates.
Atmosfera upalnych dni i długich zmysłowych wieczorów sprzyja płomiennemu romansowi, który już wisi w powietrzu.
Czy Zofia odnajdzie spełnienie u boku Sokratesa. A może nie wszystko złoto, co się świeci.




➲ MOJE ODCZUCIA

Czy zdarzyło wam się kiedykolwiek spotkać osobę, która uważa się za najmądrzejszą, najbardziej obeznaną i której nie można nic udowodnić? Taką, która irytuje swoją postawą i nastawieniem niemalże wszystkich w koło? Taka właśnie jest nasza główna bohaterka, Zofia. Kobieta, której nic nie można wmówić, która twardo stąpa po ziemi i interesuje się filozofią. Ma wspaniałego męża, choć ciągle na niego narzeka. W ich małżeństwo wkrada się rutyna, która każdego dnia coraz bardziej ich przytłacza. Niespodziewanie pewnego dnia, za sprawą kapsla z piwa, wygrywają wycieczkę do Aten. Zabierają ze sobą Anię, przyjaciółkę Zofii. Nie są jedynymi wygranymi, a jak się okazuje na miejscu, zamiast zwiedzać piękną Grecję, muszą brać czynny udział w promowaniu piwa. Zofia przez przypadek poznaje przystojnego Greka. Czy pozostanie wierna mężowi, a może da się ponieść miłosnym uniesieniom i romansowi?

Można powiedzieć, że niektórzy mają w życiu wszystko – rodzinę, dobrze płatną pracę, zdrowie. A jednak i w takim życiu najzwyczajniej na świecie czasem czegoś brak. Naszej bohaterce marzy się miłość, najlepiej taka z filmowego romansu. I choć ma u boku wspaniałego męża, jej oko zawiesza się na przystojnym Greku. Przy nim czuje się inaczej, choć trudno jej to opisać. On sprawia wrażenie obytego, znającego się na filozofii, dlatego tak bardzo imponuje naszej bohaterce. Ale czy pozory nie lubią mylić? Czy zawsze, wszystko co widzimy, takim właśnie jest? A co zrobić, jeśli się rozczarujemy?

Z Zofią czasem nie dawało się wytrzymać, jakby gdzieś po drodze gubiła rozsądek. Jak zdarta płyta powtarzała w kółko, że nikt jej nie rozumie, nie kocha, nie szanuje. Stała się dla niego aż nazbyt przewidywalna. Spoglądał z góry na jej krainę doskonałości i zdumiał się, kiedy odkrył, że w jej świecie nie było nic pociągającego, nic w czym chciałby uczestniczyć. Świat Zofii wydał mu się płytki i nieciekawy, choć ubrany w wielkie słowa. Jej życie zostało pozbawione czegoś niezwykle istotnego, ale ona zdawała się tego nie zauważać. Tomasz widział te braki. Z każdym dniem coraz większe, jak rozprzestrzeniające się pęknięcie na porcelanowej filiżance.

Bywa tak, że stajemy się ślepi na to, co mamy tuż obok siebie. Wmawiamy sobie coś innego, świadomie wypierając rzeczywistość. Pragniemy więcej i więcej, stając się coraz bardziej zachłannymi. A w życiu tak naprawdę chodzi o to, aby cieszyć się daną chwilą, tym co mamy. By doceniać wszystkie dobre chwile. Czasem jednak zamiast złapać chwilę refleksji nad własnym życiem, dajemy się ponieść chwilowym uniesieniom. Ranimy bliskich, może i nie całkiem świadomie, ale mimo wszystko, to robimy. To tak, jakbyśmy chwilowo znaleźli się w jakiejś bajce, zapominając o otaczającej nas rzeczywistości. Ale w końcu „budzimy się” i świat znów staje się rzeczywisty. A nam przychodzi mierzyć się z konsekwencjami naszych czynów.

Autorka w swojej powieści wykreowała różnorodnych bohaterów. Zofia to niezwykle profesjonalna, ale zarazem uparta kobieta. Chciałaby, aby wszystko zawsze układało się po jej myśli. Często irytowało mnie jej podejście do Tomasza, który niejednokrotnie nie miał nic do powiedzenia. Ania, przyjaciółka Zofii to kobieta, która nie ma żadnych zahamowań i skrupułów. Sokrates, niby przystojny, a jednak jego nachalność stawała się nie do wytrzymania. Niemniej każdy z bohaterów, wnosi do powieści coś innego. Każdy z nich jest inny, ma swoje upodobania i swoje zdanie.

Bała się uczucia, jakie w niej wzbudzał. Ale z dnia na dzień uświadamiała sobie, że ten człowiek jest jedyną wyspą na oceanie nicości. Wsparciem na zszarzałym pustkowiu. Jedyną istotą, która wyciągnęła do niej pomocną dłoń wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowała.

W książce nie brak nawiązań do Sokratesa (tego prawdziwego) i jego filozofii. Widać, że autorka lubuje się w tym temacie, co można zobaczyć na łamach powieści. Ateny zostały przedstawione w ciekawy sposób. I choć nigdy nie byłam w Grecji, mogłam sobie wyobrazić to miejsce dzięki opisom.

Miłość, a chwilowe zauroczenie. Potraficie rozróżnić te dwa uczucia? Bywa, że czasem nie trzeba zbyt wiele, aby pogubić się chwilowo we własnym życiu i własnych uczuciach. Ważne jest jednak, aby w porę to sobie uświadomić i nie dać się porwać w szpony złego myślenia. 

Wzdrygnęła się. Absolutna wolność jak jej się wydaje, ma swoje dwie strony. Także tę ciemniejszą. Nigdy i nigdzie nie da się uciec od problemów i trudnych relacji. Można tylko uciec od jednych, by w następnej chwili wpakować się w kolejne. Nie otrzyma się od losu gwarancji na bezproblemowe życie.

Barbara Seeman-Włodarczak w swojej książce stara się otworzyć nam oczy na to, co jest tuż obok nas. Czasem jesteśmy tak zaślepieni, że nie doceniamy skarbów, które mamy obok siebie. Nie należy tylko patrzeć, trzeba jeszcze widzieć. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest jednak to, że my najczęściej doceniamy coś w momencie, w którym możemy to utracić. Dlatego warto czasem się zatrzymać, dokładnie rozejrzeć dookoła i cieszyć się każdą chwilą.

Miłość po grecku to historia, dzięki której (mam nadzieję) otworzycie oczy i zaczniecie dostrzegać to co wokół was. To historia, która uświadomi was, że pozory lubią mylić, i nie każdy jest tym za kogo się podaje. Czasem po prostu warto zwolnić w życiu, dostrzec mało istotną rzecz, która wywoła uśmiech na naszej twarzy. Zachęcam do przeczytania.


Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i patronowania serdecznie dziękuję




piątek, lipca 17, 2020

"O jeden krok za daleko" Agata Suchocka [PATRONAT MEDIALNY]

"O jeden krok za daleko" Agata Suchocka [PATRONAT MEDIALNY]



➲ TYTUŁ  "O jeden krok za daleko"

➲ AUTOR Agata Suchocka

➲ DATA PREMIERY 23.06.2020

➲ WYDAWNICTWO  Replika

➲ ILOŚĆ STRON 288




➲ OCENA  6/6

➲ OPIS





Ada jest matką dorastającej córki, zmagającą się z alkoholizmem i wypadkiem, który zdruzgotał jej karierę amazonki i prywatne życie. Egzystująca w enklawie blokowiska na odludziu, nie potrafi uzdrowić swoich relacji z matką i córką.
Robert jest „mężczyzną z przeszłością”, skrywającym bolesną tajemnicę, próbującym odkupić winy, którymi sam siebie obarczył. Usiłuje dźwignąć do dawnej świetności podupadającą stadninę.
Niegdyś oboje kochali konie... Dlaczego to się zmieniło i jak do tego doszło?




➲ MOJE ODCZUCIA

Życie potrafi zaskoczyć nas w najmniej spodziewanym momencie. Jednego dnia jesteśmy „na szczycie”, by kolejnego stoczyć się niemal na same dno. Tak naprawdę nigdy nie wiemy, co przyniesie nam jutro, czy w ogóle będzie dla nas jeszcze jakieś jutro.

Ada była światowej klasy amazonką, odnoszącą coraz więcej sukcesów. Obok przystojny mąż i córka, o których kompletnie zapominała zatracając się w kreowaniu swojej kariery. Jeden nieszczęśliwy upadek z konia, czyni z niej kalekę. Małżeństwo się rozpada, a babcia poniekąd staje matką dla jej córki. Ada zatraca się w alkoholu, użalając się nad własnym losem. I tak żyje z dnia na dzień, aż poznaje Roberta…
 Gdy wałach odwrócił się w jej stronę, dostrzegła białą gwiazdę na jego czole. Piękny, ale bardzo chudy koń. Przyglądał się jej, zastygłszy w bezruchu. Odczuła w sercu bolesny ciężar wspomnień, niemal poczuła pod dłonią gładki, gorący pysk klaczy, gdy po treningu zdejmowała jej munsztuk i przytulała jej głowę do piersi.

Jazda konna nie jest bezpiecznym sportem, mówię o tym, jako zapalona miłośniczka koni i mająca z nimi styczność. Konie to wspaniałe zwierzęta, ale czasem nie potrzeba wiele, aby się czegoś przestraszyły. Jeżdżąc na nich, trzeba się liczyć również z upadkami, kontuzjami.

Agata Suchocka stworzyła powieść całkowicie w moim klimacie. Motyw koni zawsze jest u mnie mile widziany. Oczywiście w książce nie chodzi tylko o te zwierzęta, ale o to, by wyciągnąć własne wnioski po przeczytaniu tej pozycji, a tych nasuwa się całkiem sporo. Autorka pisze w lekki sposób, powieść czyta się szybko. Ada, to bohaterka, która z początku nie wywiera na nas najlepszego wrażenia. Jest irytująca, egoistyczna i myśląca tylko o sobie, a całkowicie zapominająca o swoich bliskich. Ale im dalej brniemy w lekturę, tym bardziej zaczynamy ją rozumieć. Zarówno ona jak i Robert mają za sobą ciężkie przeżycia, które odbijają się na ich życiu. Borykają się ze swoimi demonami, choć w głębi duszy pragną znowu normalnie żyć. Czy im się to uda? Czy dwie zbłąkane dusze, zabiją w jednym rytmie?

Przeczytał ogłoszenie o stajni na sprzedaż i wiedział, że musi uratować to miejsce, musi uratować tego konia, który tkwił tam skazany na ciężarówkę rzeźnika.Że musi uratować siebie.

Wystarczy moment, jedna chwila, by nasze życie wywróciło się do góry nogami. Jestem jednak zdania, że w życiu nic nie dzieje się bez przyczyny i wszystko ma swój cel. Człowiek całe życie uczy się na własnych błędach. Czasem we własnej tragedii zapomina, co w życiu jest najważniejsze. W książce zostały przedstawione trudne problemy, które mogłyby dotknąć każdego z nas. Bohaterowie są jak żywe postacie, z którymi możemy się utożsamić. Wspólnie z nimi podążamy ich krętymi ścieżkami, a po drodze wyciągamy własne wnioski.

W chwili, w której uświadamiasz sobie, że będzie bolało już zawsze, przestajesz bać się śmierci.

Kiedy w naszym życiu dzieje się coś złego, ulegamy wypadkowi, winy doszukujemy się we wszystkich oprócz nas samych. Duma często nie pozwala nam, abyśmy się przyznali, że to nasza wina, że to my popełniliśmy błąd i zrobiliśmy o jeden krok za daleko.

O jeden krok za daleko to powieść, która pokazuje, że nie należy tylko mieć, ale trzeba jeszcze być. To historia, która pozwala uwierzyć, że po każdej tragedii można się podnieść i że są ludzie, którzy nie są obojętni na nasz los. Gorąco polecam!


Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i patronowania serdecznie dziękuję Autorce oraz





piątek, lipca 17, 2020

Autorzy o zwierzętach - Kinga Gąska

Autorzy o zwierzętach - Kinga Gąska


Kinga Gąska - Wierzy w moc słowa, dlatego wybrała filologię polską. Z książkami jest związana od zawsze, ale przez wiele lat trzymała swoją pisaninę na dnie szuflady. Na co dzień pracuje jako nauczycielka i redaktorka. Jest wegetarianką, miłośniczką zwierząt, szczególnie kotów, a w ramach odstresowania biega. (Lub mieli kawę, którą uwielbia i pija nałogowo.) Uważa, że na świecie jest sporo zła do opisania, a ludziom warto dodawać otuchy lub przynajmniej skłaniać ich do uśmiechu.




1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Nie. Uwielbiam zwierzęta, są dla mnie bardzo ważne, a nie bez powodu mówi się, że dom bez kota to głupota. ☺ Darzę zwierzęta dużym szacunkiem, dlatego już ponad pół życia nie jem mięsa. Zwierzęta uczą nas empatii, wrażliwości, delikatności, odpowiedzialności. Poza tym przebywanie z nimi ma działanie terapeutyczne. Myślę, że czasami sporo moglibyśmy się od zwierząt nauczyć.
2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
Przez nasz dom przewinęło się sporo kotów. Wszystkie to przybłędy, uratowane z opresji, żaden nie był przez nas celowo kupowany ani przywożony (ewentualnie poza kotkiem, który podczas otwierania bramy po kryjomu wskoczył do samochodu przez otwarte drzwi i w ten oto sposób wjechał na posesję, gdzie dopiero po chwili został zauważony, gdy już smacznie spał na tylnym siedzeniu – ten jako jedyny od biedy mógłby zostać uznany za przywiezionego ;). Teraz mam w domu tylko kotkę Walentynę, która skończyła 8 lat. Najdłużej mieszkał z nami Kiciuś, bo ponad 18 lat, a gdy się do nas przybłąkał, był już kilkuletnim kotem z ubytkami w uzębieniu, więc można uznać go za rekordzistę pod względem długości życia. ☺ Moim ukochanym, pierwszym kotem była Zuzia, znaleźliśmy ją dokładnie w dniu moich imienin. Zawodziła rozpaczliwie w pobliskich krzakach i do tej pory mamy przykre wrażenie, że została tam podrzucona (i całe szczęście, że tam, bo droga wiodła wprost nad jezioro). Przeżyliśmy razem 15 lat, w tym dwa ostatnie zmagając się z chorobą nowotworową, operacjami itd., a była kotem z dość wyrazistym charakterem, więc bywało ciężko, a pogodzenie się z jej odejściem zajęło sporo czasu. Były dwa Tymoteusze, Margo, Gucio, Psotka, Psotek. I jeszcze ze trzy kociaki, ale im poszukaliśmy innego domu. Czyli łącznie 12 kotów (w tym 9 stałych mieszkańców) i jeden patyczak: Euzebiusz. Z ciekawostek: prawie wszystkie mieszkające z nami koty były czarne, wyjątki od tej reguły to Margo – uroczy burasek i biało-czarny Gucio.


3. Zwierzę jest dla mnie…
Przyjacielem, istotą, o którą trzeba dbać i nie opuszcza się w chorobie czy starości. Towarzyszem, który wymaga troski i zrozumienia. Jeżeli domowy pupil coś zbroi, zazwyczaj okazuje się, że wina leży po stronie człowieka. Zwierzęta same z siebie nie są okrutne czy złośliwe. Nie wykorzystują sytuacji dla własnej korzyści, celowo nie oszukują. Potrafią kochać i okazywać swoje przywiązanie. Bywają jednak sprytne i mogą człowieka wyprowadzić w pole.


4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Oczywiście, że mają. Mają też swoje charaktery, upodobania, zwyczaje. Żaden z moich kotów nie był taki sam jak reszta. Wiele osób jeszcze parę lat temu wykrzykiwało: „Masz cztery czarne koty! Jak ty je rozróżniasz?!”. Nie dość, że choć każdy czarny i dachowiec, to wyglądał inaczej (wielkość, budowa ciała, oczy, kształt pyszczka, rodzaj sierści), ale przede wszystkim miał zupełnie inne usposobienie. Poza tym, czy my ludzie, też nie jesteśmy ssakami? Mówi się, że ludzie mają rozum, a zwierzęta instynkt. Czasami odnoszę wrażenie, że braciom mniejszym sporo rzeczy jednak lepiej wychodzi niż nam. Są też osoby, które twierdzą, że zwierzęta nie mówią. Owszem, nie komunikują się w ten sam sposób co my. Ale każda osoba mająca jakikolwiek kontakt ze zwierzętami bez problemu po pewnym czasie potrafi się ze swoim pupilem „dogadać”. Zwierzęta mają duszę i nie można ranić ich uczuć.

5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?
Podziwiam i szanuję, w miarę możliwości wspieram. Wybieram także produkty, z zakupu których częściowy dochód jest przeznaczony na konkretne fundacje. Choć pracy w takim miejscu raczej sobie nie wyobrażam – wolontariusze muszą zachowywać zimną krew w obliczu widoku cierpienia oraz nieszczęścia zwierząt, a to chyba byłoby dla mnie zadanie ponad siły. 


6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
Biorę pierwszą lepszą broń obuchową, podbiegam do sprawcy, unieszkodliwiam go, dzwonię na policję, a zwierzęciu organizuję pomoc weterynaryjną. Nie możemy być obojętni w obliczu krzywdy istot, które są przecież od nas zależne. Musimy reagować na każdy przejaw złego traktowania zwierząt. Im więcej osób będzie na to zwracało uwagę, tym mniej dramatów się rozegra. 
7. Pani ulubione zwierzę to?
Kot. Zwierzę doskonałe w każdym calu. ☺ 

8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
A to zależy od fabuły książki. Myślę, że każde zwierzę byłoby świetnym bohaterem książki. Zarówno domowe pupile, zwierzęta gospodarcze, jak i dzikie stworzenia mają w sobie potencjał, który wrażliwy na przyrodę autor jest w stanie w swoim dziele wykorzystać. Poza tym chyba my – czytelnicy lubimy takie fabuły i zapadają one w naszą pamięć. Do tej pory przeżywam książkę poznaną w dzieciństwie pt.: „Rogaś z Doliny Roztoki” Marii Kownackiej. Nie tak dawno temu czytałam ciekawą powieść Freda Bodswortha pt.: „Odmieniec”, gdzie dużą rolę odgrywają losy bernikli białolicej. Także podsumowując, myślę, że gatunek nie gra tu roli. Wszystko zależy od inwencji autora.
9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
Nigdy nie miałam psa ani nawet zbyt dużego kontaktu z przedstawicielami tego gatunku. Pewnie z tego względu trochę stresuje mnie warczenie oraz szczekanie, zwłaszcza dużych psów. Zawsze otaczałam się kotami, a one jednak mają zupełnie inne zwyczaje niż psy. Zgadzam się jednak z tym, że psy są wierne i kochają człowieka bezgranicznie. Mogą być posłuszne i dobrze wytresowane. Z kotem taka relacja nie jest możliwa. Mruczki to indywidualiści, trzeba za nimi podążać i rozumieć ich czasami przewrotną naturę. Nie każdy człowiek będzie szczęśliwym posiadaczem kota. Myślę, że więcej osób odnajdzie się w relacji z psem. 


10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?

Każde! Lubię oglądać zdjęcia zwierząt. Koty, szopy, jeże pigmejskie, pandy, lisy (zwłaszcza polarne), ale też żaby czy króliki są po prostu urocze. Pumy, tygrysy, lwy, jelenie, konie zazwyczaj wyglądają na fotografiach majestatycznie. Rysie, wilki, niedźwiedzie, jastrzębie, sowy z kolei intrygują. A całkiem niedawnym moim odkryciem jest myszojeleń. Dlatego myślę, że każde zwierzę jest fotogeniczne, a to, jak zostanie przedstawione na zdjęciu, zależy już od umiejętności fotografa. Ja potem zamiast pracować, spędzę kolejne minuty, a czasami i godziny na oglądaniu zdjęć różnych zwierząt (śmiech).




Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.







środa, lipca 15, 2020

Debiut na miarę - Elżbieta Ceglarek

Debiut na miarę - Elżbieta Ceglarek



1. Tytuł. 
"Drugie życie Leny”

2. Rok wydania.
 2016r.

3. Gatunek. 
Proza. Książka obyczajowa.

4. Jaki był impuls do stworzenia tej pierwszej historii?
Chęć zamknięcia pewnego etapu w swoim życiu.

5. Czas pisania książki? 
Bardzo długo – 4 lata.

6. Bohater najbliższy Pani sercu? 
Lena.

7. Pierwszy czytelnik? 
Koleżanka - Agnieszka.

8. Czy był stres przed reakcją czytelników?
Był, ale szybko minął.

9. Czy uważa Pani swój debiut za udany?
Nie umiem tego ocenić. Cieszę się, że książka otrzymała uznanie w oczach czytelniczek i czytelników.

10. Czy debiut doczekał się II wydania? 
Nie, cały czas jest rozprowadzany jako wydanie pierwsze.




Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.






Copyright © 2016 Czytaninka , Blogger