niedziela, lipca 12, 2020

"(Nie)zdobyta. Tom 2" Melissa Darwood

"(Nie)zdobyta. Tom 2" Melissa Darwood




➲ TYTUŁ  "(Nie)zdobyta. Tom 2"

➲ CYKL (Nie)zdobyta (tom 2)  

➲ AUTOR Melissa Darwood

➲ DATA PREMIERY 13.05.2020

➲ WYDAWNICTWO  Melissa Darwood

➲ ILOŚĆ STRON 360




➲ OCENA  6/6

➲ OPIS





Kontynuacja bestsellerowej górskiej serii pełnej miłości.

„Potrafiłam sobie wyobrazić niemal wszystko – koszmarną pogodę, wędrówkę w śniegu i mrozie, wycieńczenie fizyczne oraz to, że załamię się psychicznie.

Miałam koszmary o sunącej po zboczu lawinie, widziałam siebie odpadającą od ściany, z odmrożonymi palcami i soplami lodu w nosie.

Planowana wspinaczka Jansona na szczyt napełniała mnie niepokojem. Truchlałam na myśl o tym, że góry go zabiją.

Prawda jest jednak taka, że możesz sobie snuć wyobrażenia o najbliższej przyszłości – gdybać, planować, śnić, zakładać hipotetyczne rozwiązania, a twoje cholerne życie i tak ma własne plany względem ciebie...
”- Julka.

Czy Julce i Jeremiemu uda się pokonać własne ograniczenia i zrealizować wyznaczone cele?

Czy zdołają się oprzeć wzajemnemu przyciąganiu, które może zrujnować ich plany?

Zabawne dialogi, rozpalające zmysły sceny, zachwycające plenery górskie...

I emocjonujący finał, którego absolutnie się nie spodziewasz.
 



➲ MOJE ODCZUCIA



Julka i Jeremi to bohaterowie, których pokochałam już w pierwszym tomie. Więc z wielką przyjemnością powróciłam do kontynuacji ich losów. I przyznaję, że jestem urzeczona tą powieścią. To idealna książka dla kobiet. 

Możesz snuć wyobrażenia o najbliższej przyszłości – gdybać, planować, zakładać hipotetyczne rozwiązania, a życie i tak ma swoje plany względem ciebie.

Julka pod okiem Jansona poddaje się treningom przed wspólną wyprawą w zdobywaniu K2 zimą. Z każdym dniem idzie jej coraz lepiej. I wszystko byłoby dobrze gdyby nie to, że między tą dwójką pojawia się silne przyciąganie. Emocje mogą wziąć górę nad zaufaniem, a wtedy łatwo o tragedię. Czy pomimo emocji, jakie ogarniają naszych bohaterów dadzą radę, by wspólnie wyruszyć na wyprawę życia?

Ta książka to istny rollercoaster emocjonalny. Zabawne dialogi dwójki różnych bohaterów pod każdym względem. Są niczym ogień i woda, dwa żywioły, które ciężko opanować. Ona zadziorna i szalona, On rozważny i opanowany. Ale nie od dziś wiadomo, że przeciwieństwa lubią się przyciągać. Nie sposób jednak przejść obok nich obojętnie. To bohaterowie stworzeni z krwi i kości, mają w sobie cechy ludzi, których każdego dnia spotykamy na swojej drodze. I choć Julka momentami zachowywała się jak rozkapryszona dziewczynka, to da się jej to wybaczyć. Romans wyczuwalny jest na kilometr, tylko nasi bohaterowie się przed nim wzbraniają.

Całość okraszona jest ogromem humoru, namiętnymi scenami i barwnymi opisami pasma górskiego. Do tego zabawne potyczki Julki sprawiają, że nasz uśmiech robi się jeszcze większy. Widać, że autorka włożyła ogrom pracy w napisanie tej książki i porządnie się do tego przygotowała pod każdym względem.  To historia, która bawi, ale również i chwyta za serce. Można nawet uronić łezkę podczas czytania. Ja czytając, odnosiłam wrażenie, jakbym była tuż obok Julki i Jeremiego. A zakończenie? Kompletnie się go nie spodziewałam, więc było miłym zaskoczeniem. Ale aż się prosi, by powstała kontynuacja losów bohaterów, może nie dziś, nie jutro, a za kilka lat.

Dla wspinacza takiego jak ja góra to nie tylko wzniesienie, które śni się po nocach. To jawna kochanka, z którą zdradza się wszystko i wszystkich. Im trudniejsza do zdobycia, tym opętanie na jej punkcie jest większe, nie sposób go poskromić i powstrzymać. Dla aktywnego alpinisty, który wyrusza na wyprawy dwa razy do roku, żona, dzieci, dom schodzą na drugi plan. Może za nimi tęsknić, dzwonić, kochać ich z całego serca. Ale tak naprawdę w głębi duszy przez tych kilka miesięcy odosobnienia i odseparowania od cywilizacji liczy się tylko ona, ta Niezdobyta.

To co urzeka w tej historii, to niezwykła pasja Jansona do himalaizmu. Melissa Darwood w pełni oddała ten obraz i pozwala spojrzeć z szacunkiem na osoby, które mają to zamiłowanie. Zamiłowanie, które mogą przypłacić nawet życiem. Ale w życiu właśnie o to chodzi, by robić to co się kocha i czerpać z tego satysfakcję. By wspinać się po górach i zdobywać ich szczyty, trzeba mieć to we krwi. Choć osobiście wolę jeziora, to jednak czuję respekt przed takimi osobami.

(Nie)zdobyta. Tom 2 to historia od której nie sposób się oderwać. Zabawne, ujmujące i przesiąknięte pożądaniem losy Julki i Jeremiego nikomu nie będą obojętne. Czytanie tej książki wywołuje cały wachlarz emocji. Gorąco polecam.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję






piątek, lipca 10, 2020

Autorzy o zwierzętach - Anna Kasiuk

Autorzy o zwierzętach  - Anna Kasiuk

Anna Kasiuk - Mieszkam w niedużej miejscowości pod Warszawą, w magicznym miejscu na ziemi z kawałkiem ogrodu, nieładem tam panującym i w otoczeniu natury, którą w końcu mam na wyciągnięcie ręki. Jest ze mną rodzina, najbliżsi, bez których nie byłoby mnie tu, gdzie teraz jestem. Nadrzędnymi wartościami w moim życiu jest prawdomówność i dialog. Nie znoszę kłamstwa w żadnej, nawet najlżejszej postaci. A reszta to moja pasja...


1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Tak. Ludzie żyją bez wody, potrafią egzystować w warunkach, które uwłaczają godności człowieka, więc bez zwierząt też można żyć. Czasami nawet lepiej zwierzaka nie mieć, niż borykać się z brakiem umiejętności, czasu, czy warunków do jego utrzymania. Ale nie chciałabym, by w moim życiu nastał moment, kiedy nie będzie ze mną choć jednego zwierza. 
2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
Trudno byłoby mi chyba zliczyć. Spróbuję. Miałam dwa chomiki, mysz, szczura, dwie papużki nierozłączki, wróbla, papugę Nimfę, która miała na imię Kuba. Miałam królika, sześć psów, pięć kotów i rybki! Wow, imponujące stado. Kiedyś, naprawdę niewiele brakowało a miałabym owcę. Na szczęście ten pomysł nie wypalił, bo kocham mój ogród. 

3. Zwierzę jest dla mnie…
...jak dziecko. Jedne wymagają więcej uwagi i trwa to przez całe nasze wspólne życie, mowa tu o psach, a inne chodzą swoimi ścieżkami, ale potrzebują schronienia i miłości. Bez względu na wszystko, co cechuje towarzyszące mnie i mojej rodzinie zwierzaki, są one potrzebne. Dają radość, okazują wdzięczność i uczą wdzięczności. Nie wyobrażam sobie mojego domu bez zwierząt. 
4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Nie zastanawiałam się nad tym, czy zwierzę posiada duszę. Ale napisane jest, że zwierzę to brat mniejszy, któremu należy się pomoc i opieka. Zwierzęta mają uczucia i odczuwają tak samo, jak człowiek. Poza tym, to chyba nasz obowiązek opiekować się słabszymi.

5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Często myślę o ludziach pracujących na rzecz zwierząt właśnie w takich fundacjach. I jestem im wdzięczna, zazdroszczę im wytrwałości i miłości. Bo to walka z wiatrakami jest, z ludzką nieczułością. A oni walczą i wierzą, że zwyciężą.
6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
Nie przechodzę obojętnie. Żaden człowiek, żadna istota nie powinna cierpieć. Musimy być czujni, powinniśmy obserwować i reagować. Zwierzę się nie obroni a ludzka podłość nie zna granic. Dlatego wspieram organizację ratującą zwierzętom życie i wszystkie koty, jakie mam są ofiarami ludzkiej bezmyślności. To taka moja cegiełka. 

7. Pani ulubione zwierzę to?
Kot. Zdecydowanie. Mam dwa, a przewinęło ich się przez mój dom już pięć. Kot to zwierzę idealne, według mnie. Poukładane, harmonijne i majestatyczne. Nienachalne, nie rozhisteryzowane i zdystansowane. Tego oczekuję od zwierzaka, a koty właśnie takie są. Ale! Konie również kocham. Co prawda, nie mogę mieć swojego, ale są to cudowne zwierzęta. Wrażliwe i dostojne, a do tego piękne. Chyba nie potrafię się zdecydować..

8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
Myślę, że to zależy od autora i tematu, który chce podjąć. Choć moja relacja z psami pozbawiona jest czułości, którą epatują zdjęcia na instagramie, na przykład, napisałam opowiadanie z psem w roli głównej. To bardzo emocjonalne stworzenia. 

9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
A ja nie. Każdy, nawet najlepszy przyjaciel ma swoją wytrzymałość i granice cierpliwości. Należy przyjaciela szanować, dać mu szansę przebywania w swojej przestrzeni komfortu i nie narzucać się. To o człowieku, oczywiście. A ta teoria o psiej przyjaźni tłumaczy personalizowanie zwierzaka i jego cech. Pies zrobi wszystko, na co człowiek ma ochotę, ale czy człowieka, którego widzimy wszędzie, słyszymy zawsze i który, gdyby mógł szedłby za nami czy tego chcemy czy nie, tratujemy jak przyjaciela? Nie, ja nie uważam, by pies był najlepszym przyjacielem człowieka. Lubię psy, mam dwa. Ale przyjaźń w moim rozumieniu to coś zupełnie innego. Myślę, że to zależy od oczekiwań człowieka. Nie chcę tu wyjść na nieczułą zołzę, ale jestem zdecydowanie w grupie zwolenników kotów. Może dlatego, że cenię sobie właśnie dystans, ich umiarkowaną uczuciowość i obecność? Zdecydowanie tak. Nawet teraz, siedzę przy stole i odpowiadam na pytania. Mój kot leży na leżaku w pobliżu i zerka na mnie. Sprawdza, czy wszystko jest w porządku. A pies? Siedzi przed tarasem i szczeka, bo przecież już wstałam, mogę się z nim bawić :-) Słodkie to, pewnie zaraz do niego pójdę, ale to nie jest coś, czego potrzebuję zawsze. 
10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?
Tak naprawdę to wszystkie zwierzaki są fotogeniczne. Aby uchwycić ich urok należy tylko czuć do zwierząt sentyment. Są takie, które z przyjemnością pozują. Ostatnio widziałam piękne zdjęcie gekona, z dostojnie uniesionym łebkiem, wpatrzonego w obiektyw i uśmiechającego się. Wszystkie te zdjęcia mają sprawiać człowiekowi przyjemność, a wprawny fotograf wie jak tego dokonać :-) 

Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.




środa, lipca 08, 2020

Debiut na miarę - Daria Skiba

Debiut na miarę - Daria Skiba


1. Tytuł.
"Uwolnij mnie"

2. Rok wydania.
2018

3. Gatunek.
New Adult / romans / Thriller (mieszanka)

4. Jaki był impuls do stworzenia tej pierwszej historii?
Kiedyś napisałam opowiadanie na wydarzenie książkowe, jednak jego zakończenie nie było taką satysfakcją, jakiej oczekiwałam. Chciałam udowodnić przede wszystkim sobie, że będę w stanie dokończyć tę historię, która rozbudowywała się sama.

5. Czas pisania książki?
2,5 miesiąca bez nanoszenia poprawek itd.

6. Bohater najbliższy Pani sercu?
Alan ☺

7. Pierwszy czytelnik?
Nie pamiętam, która z dziewczyn była pierwsza, ale z całą pewnością pierwsze były Magdalena Hupało, Ewelina Nawara i Małgorzata Falkowska.

8. Czy był stres przed reakcją czytelników?
Oczywiście, że tak! Wiedziałam, że ta historia spotka się z najróżniejszymi opiniami, od tych, w których Czytelniczki z bólem serca utożsamiają się z Dianą, po te, które nie rozumieją jej postępowania i mocno je negują – jak w prawdziwym życiu.

9. Czy uważa Pani swój debiut za udany?
Tak, ja jestem z niego zadowolona, więc w moim odczuciu był udany.

10. Czy debiut doczekał się II wydania?
Jeszcze nie ;)




Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.




wtorek, lipca 07, 2020

"Zanim odszedł" Edyta Świętek [PATRONAT MEDIALNY]

"Zanim odszedł" Edyta Świętek  [PATRONAT MEDIALNY]




➲ TYTUŁ  "Zanim odszedł"

➲ AUTOR Edyta Świętek

➲ DATA PREMIERY 07.07.2020

➲ WYDAWNICTWO  Replika

➲ ILOŚĆ STRON 384




➲ OCENA  4+/6

➲ OPIS





Karolina, po tragicznej śmierci męża i utracie dziecka, długo nie może dojść do siebie. Zachęcona przez przyjaciółkę, Sylwię, postanawia przelać swoje emocje na kartki książki. Pomysł okazuje się strzałem w dziesiątkę, a Karola pisze i wydaje coraz to kolejne powieści. Oparcie znajduje w przyjaciółkach – krzykliwej i przebojowej Sylwii oraz dopiero co poznanej za pośrednictwem Internetu Caro.



➲ MOJE ODCZUCIA

Czasem całkiem obce nam osoby, stają się nam bliższe niż mogłoby się nam to wydawać…

Ludzie już nie żyją ze sobą jak dawniej, lecz obok siebie.

Karolina i Sylwia są najlepszymi przyjaciółkami, zawsze mogą na siebie liczyć. Karolina pisze książki, a Sylwia wspiera ją w tym w każdym możliwym aspekcie.
Pewnego dnia Karolina poznaje wirtualnie Caro, kobietę niezwykle podobną do niej pod wieloma względami. Obie kobiety posiadają przy sobie zdjęcie tajemniczego Karola. Czy możliwe jest to, że są ze sobą spokrewnione? Jakie sekrety z przeszłości ujrzą światło dzienne i jak wpłyną na ich dalsze życie?

Edyta Świętek w swojej książce ukrywa wiele różnych sekretów, które będziemy odkrywali wspólnie z bohaterami powieści. Muszę przyznać, że czytając z początku miałam lekki chaos w głowie, lecz z każdą kolejną przewróconą stroną wszystko stawało się coraz bardziej jasne. W tej powieści zostało poruszonych wiele ciekawych wątków, m.in. zostało nam przybliżone (oczywiście fikcyjnie) jak wygląda wydawanie powieści, ile cierpliwości w sobie musi posiadać autor, wspomniane zostały również targi książki. Jednak bardziej istotnymi sprawami okazały się zdrady, porzucenie dzieci, adopcja, szukanie własnych korzeni. Tematy, które w rzeczywistym świecie nie są nam obce, bo dotykają wielu ludzi na świecie. Bohaterowie nie są wyidealizowani, to ludzie, którzy zostali naznaczeni życiem i jego problemami. To postacie z którymi można poniekąd się utożsamić.

Akcja powieści toczy się dwutorowo – obecnie i z czasów przeszłości. Wątki są mieszane ze sobą, aby przybliżyć nam wydarzenia z przeszłości, które miały wpływ na dalsze życie bohaterów. Zabieg ten pozwala nam zrozumieć wiele ważnych kwestii dotyczących korzeni bohaterek. Niemniej, Edyta Świętek umiejętnie lawiruje fabułą, aby zbyt szybko nie udało nam się rozwikłać, kto z kim w końcu jest spokrewniony. Tym samym wzbudza naszą ciekawość i nie pozwala oderwać się od czytania.

Zastanawialiście się kiedyś, jak to jest żyć przez większość swojego życia w „kłamstwie”? Co byście zrobili, gdybyście po ponad 30 latach dowiedzieli się, że nic z waszego życie nie jest „prawdziwe”? Że rodzina, którą uważaliście za własną, wcale nią nie jest? A może, ktoś z was zalazł się kiedyś w podobnej sytuacji? Chyba większość z nas, pragnie znać swoje korzenie, i jestem pewna, że niemalże każda osoba w podobnej sytuacji do naszych bohaterek dążyłaby do jej odkrycia.

Mamy tutaj świetny wątek przyjaźni. Przyjaźni na dobre i na złe, na której zawsze można polegać. Takiej, która potrafi motywować do dalszego działania i dać solidnego „kopa”, gdy trzeba. Bo w przyjaźni tak właśnie powinno być, osoby powinny rozumieć się niemalże bez słów.

Polubiłam Karolinę, Caro, Sylwię oraz Maksymiliana. Ach, takich facetów dzisiaj szukać ze świeczką. Najbardziej irytującą postacią w powieści okazała się Aldona, do której od początku pałałam niechęcią. Ale wiadomo, zawsze musi pojawić się jakiś czarny charakterek w powieści, aby nie było nudno. Postacią, która niezwykle mnie zaintrygowała była Czesia.

Tak, to jedno jej tylko zostało: złudzenia i marzenia. One podtrzymywały ją przy życiu. Była strawą dla duszy – nie mniej ważną od tej, którą karmiła swoje pęczniejące ciało. Nie miała innych widoków na przyszłość. Gdy próbowała wyobrazić sobie bardziej realne perspektywy, w jej głowie coraz częściej pojawiała się nicość.

Zanim odszedł to powieść, w której bohaterki poszukują własnej tożsamości, zmagając się przy okazji z tajemnicami z przeszłości. To historia, którą czyta się z zapartym tchem, napisana lekkim językiem. I zaskakujące zakończenie, którego kompletnie się nie spodziewałam. Zachęcam do przeczytania.

Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i patronowania serdecznie dziękuję Autorce oraz 


sobota, lipca 04, 2020

"Bluszcz" Emilia Kubaszak [PATRONAT MEDIALNY]

"Bluszcz" Emilia Kubaszak [PATRONAT MEDIALNY]




➲ TYTUŁ  "Bluszcz"

➲ AUTOR Emilia Kubaszak

➲ DATA PREMIERY 30.06.2020 (e-book)

➲ WYDAWNICTWO  Inanna

➲ ILOŚĆ STRON 




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





Beacie Kornickiej z pozoru niczego nie brakuje do szczęścia. Jest wyzwoloną singielką, która za nic ma uczucia innych, a w szczególności mężczyzn. Uwodzi ich, wykorzystuje i porzuca. Do czasu, gdy trafia na Mirka Tymańskiego – mężczyznę, który budzi w niej nieznane dotąd pragnienia. Beata wspina się na wyżyny swojej determinacji, by wreszcie zaznać prawdziwego szczęścia. Snute przez nią intrygi niczym bluszcz plączą ze sobą los wielu osób. Każda z nich ma swój własny cel i przeszłość, która nie da o sobie zapomnieć.

Daj się porwać zmysłowej i pełnej tajemnic opowieści o toksycznej miłości i ludziach, dla których liczy się tylko własne szczęście, nawet jeśli wiąże się ono z cierpieniem najbliższych.



➲ MOJE ODCZUCIA



Beata choć nie pracuje, wiedzie dostojne życie za sprawą swoich kochanków i ich drogich prezentów. Ona jest bezwzględną uwodzicielką, która się pobawi mężczyzną, a później go porzuca. I tak było do czasu aż… na jej drodze nie pojawił się Mirek, przystojny, a przede wszystkim zamożny mężczyzna. To ona zawsze bez problemu zdobywała i porzucała, gdy chciała, ale co zrobi, gdy role się odwrócą? Jak daleko jest w stanie posunąć się kobieta, która upatrzy sobie cel?

Strach czaił się w ich oczach, pełzł potem po plecach i objawiał się nerwowym rozglądaniem wokół. Nierzadko dzierżona w dłoni szklanka z wodą wyślizgiwała się ze spoconych rąk, wprawiając ich w jeszcze większe zakłopotanie.

Beata (Beta) to kobieta pozbawiona wszelkich skrupułów, zawsze dostaje to czego chce, bez problemu potrafi uwieść każdego bogatego mężczyznę, aby opływać w luksusy. Nie utrzymuje zbytniego kontaktu z rodziną. Bawi się mężczyznami niczym zabawkami, które można porzucić, gdy się znudzą. Dlatego, kiedy w końcu trafia na takiego, który staje się odporny na jej wdzięki, zaczyna popadać w lekki obłęd. Jest w stanie wyeliminować wszystkie przeszkody, które mogą zagrażać jej w zdobyciu ukochanego. To przeradza się w niefortunny splot różnych wydarzeń i poznania innych bohaterów książki. Beta to bohaterka, która irytuje swoim zachowaniem, podejściem do życia i bezmyślnym dążeniem do celu, nawet po trupach. Nie da się jej polubić.

Mirek Tymiński to mężczyzna, który bez skrupułów zdradza swoją żonę, twierdząc, że nie robi nic złego. Kobiety bez problemu lgną do jego ramion, a on to zawzięcie wykorzystuje. Jego zachowania potrafią być zmienne niczym wiejący wiatr. To kolejny czarny charakter tej powieści.

Emilia Kubaszak wykreowała ogrom czarnych charakterów w swojej powieści. Z ręką na sercu mogę przyznać, że jasną stroną tej książki jest postać Larsa, którego polubiłam już na samym początku. To mężczyzna z klasą, który potrafi zachować się godnie i wziąć na siebie odpowiedzialność za swoje czyny. Wszystkie przedstawione postacie zostały dobrze wykreowane. Autorka zagłębia się w ich psychikę ukazując nam ich takimi jakimi są. Z całą pewnością w rzeczywistym życiu moglibyśmy znaleźć ich odzwierciedlenie. Niezłomnie podoba mi się ich kreacja psychologiczna oraz przedstawienie chorób psychicznych o których nie miałam pojęcia.

Autorka poprowadziła interesującą fabułę, wciągającą i z ciekawymi zwrotami akcji. Im dalej brniemy w lekturę, tym bardziej jesteśmy ciekawi co się za chwilę wydarzy. To podsyca nasz apetyt, który jak wiadomo, rośnie w miarę jedzenia. Nasi bohaterowie nie mają łatwego życia, muszą zmagać się z wieloma problemami i radzić sobie w zaistniałych sytuacjach. W książce znajdziemy ogrom tajemnic, których sami nie będziemy w stanie rozszyfrować. A tytuł książki idealnie obrazuje jej treść. No i zakończenie w takim momencie…
 Dotychczas nie uświadamiał sobie, jak dobrze czuć ciepło ust żony na wargach. Czasem bowiem traktujemy szczęście jak codzienność, nie obdarzając go należytym szacunkiem. I dopiero wtedy, gdy ktoś lub coś je zburzy, jesteśmy skłonni je docenić.

Bluszcz to historia, która ukazuje nam toksyczną miłość kobiety, która nie dopuszcza do siebie myśli, że może zostać odrzucona przez jakiegokolwiek mężczyznę. To również historia, w której nic nie jest do końca jasne, a postacie w niej występujące potrafią namieszać nie tylko w życiu innych bohaterów, ale również i w naszych głowach. Jeśli lubicie takie historie, koniecznie przeczytajcie.



Za możliwość przeczytania, zrecenzowania i patronowania serdecznie dziękuję




piątek, lipca 03, 2020

Autorzy o zwierzętach - Agnieszka Jeż

Autorzy o zwierzętach - Agnieszka Jeż


Agnieszka Jeż - Absolwentka filologii polskiej i bałtyckiej na Uniwersytecie Warszawskim, od lat związana z branżą wydawniczą. Prywatnie mama Kaliny, Jeremiego i Jagody, żona Andrzeja.


1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Nie! To znaczy wyobraźni by mi starczyło, w końcu jestem pisarką, ale gdy pomyślę, jak smutne i niepełne byłoby to życie… O zwierzętach myślę, że to nasi bracia mniejsi; jedynaczką też bym nie chciała być (zresztą sama mam troje dzieci), więc…
2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
Trzy psy i jednego kota – już biegają po niebiańskich łąkach. Teraz jest z nami kundelka Fifi i patyczak Łezka.

3. Zwierzę jest dla mnie…
…a ja dla zwierzęcia. Staram się, żeby to był uczciwy barter: Fifi daje mi mnóstwo radości, podaje serce na łapie, a ja odwzajemniam te uczucia plus dokładam troskliwą opiekę. O Fifi mówię: członek rodziny.
4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Kartezjusz twierdził, że zwierzęta nie mają duszy, a i z rozumem u nich krucho. Doktryna Kościoła katolickiego neguje fakt istnienia zwierzęcej duszy (choć papież Franciszek otwiera im bramy raju), naukowcy wciąż się pochylają nad tym tematem. 
A ja? Bez badań, bez teorii, bez dowodów – na podstawie codziennego życia ze zwierzętami, odpowiem: tak, myślę, że zwierzęta mają duszę. Nie stawiam znaku równości między ludzką a psią duszą, ale to oczywiste, jesteśmy innym stworzeniami. Moja Fifi wita mnie uśmiechem – tak potrafi się śmiać, nauczyła się tego ode mnie!, bywa smutna, bywa wesoła, świetnie wyczuwa nastroje, tęskni, cieszy się, smuci, potrafi przewidzieć moje reakcje. 
Szerzej, co do zwierząt: lubię je, szanuję, nie chcę, żeby cierpiały. Jestem wegetarianką.

5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Kibicuję im i wspieram. Uważam, że robią świetną robotę, zastępując państwo i właścicieli, którzy okazali się niegodni posiadania zwierzęcia. 
6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
Błyskawicznie! Nie ma mojej zgody na dręczenie słabszego – czy to dziecko, czy kobieta, czy zwierzę, czy ktokolwiek inny. Brak reakcji jest przyzwoleniem na zło. Widzę, że coraz więcej osób ma taką postawę i to mnie bardzo cieszy – uważam, że stosunek do zwierząt jest wskaźnikiem jakości naszego człowieczeństwa. 
7. Pani ulubione zwierzę to?
Pies – jestem absolutną psiarą!

8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
Moje ulubione, oczywiście, czyli pies. Swoją drogą to ciekawe, jak dużo mówi o nas to, jakie zwierzę lubimy. Ja się do tego przyznaję: kocham psy, bo one są emocjonalne, bardzo nastawione na swojego ludzkiego opiekuna i przyjaciela, całymi sobą komunikują. Sens ich życia to wchodzenie w relację z opiekunem. Uwielbiam to, mam podobny charakter 😉
9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
Narażę się kociarzom (bo na przykład akwarystom czy hodowcom gołębi mniej) – tak, podzielam ten pogląd. 
Żeby była jasność: drugim najlepszym moim przyjacielem jest mój mąż.
10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?
A, to już widać na dołączonych zdjęciach – Fifka!

Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.






środa, lipca 01, 2020

Debiut na miarę - Anita Scharmach

Debiut na miarę - Anita Scharmach


1. Tytuł.
"Mogę wszystko"

2. Rok wydania. 
2016

3. Gatunek. 
Powieść obyczajowa

4. Jaki był impuls do stworzenia tej pierwszej historii?
Zwolnienie lekarskie i długa rehabilitacja. 
- Dzieci w szkole i przedszkolu, obiad zrobiony. Co mam robić? - pomyślałam. - Napiszę książkę! - napisałam. 

5. Czas pisania książki?
Pisałam kilka, do kilkunastu godzin dziennie. Szybko poszło 😁. Teraz nie spieszyłabym się tak bardzo. 

6. Bohater najbliższy Pani sercu?
Tatiana. 

7. Pierwszy czytelnik?
Najstarsza córka. 

8. Czy był stres przed reakcją czytelników? 
Wówczas nie zdawałam sobie z tego sprawy.  Nie miałam konta na fb, nie miałam fp, instagrama, nic. Ogólnie - nie istniałam. Myślałam, że napiszę książkę i już... Kiedy jednak zaczęły do mnie docierać pierwsze opinie, cieszyłam się, że historia została tak ciepło przyjęta.

9. Czy uważa Pani swój debiut za udany?
Debiut doczekał się tytułu najlepszej książki miesiąca stycznia w plebiscycie “Literatura kobieca-co czytać?", więc z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że bardzo udany. 
Redakcja co prawda bardzo kulała, ale fabuła świetna. Uwielbiam rodzinę Pietrzaków. 

10. Czy debiut doczekał się II wydania?
Właśnie w tym roku dowiedziałam się, że historia doczeka się kolejnej redakcji, nowej szaty graficznej i pofrunie do drukarni. ❤️


Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas. 


Copyright © 2016 Czytaninka , Blogger