piątek, czerwca 19, 2020

Autorzy o zwierzętach - Ewa Bauer

Autorzy o zwierzętach - Ewa Bauer


Ewa Bauer - Prawniczka z wykształcenia, ale jej miłością jest literatura. Interesuje się psychologią.

Choć zawsze mówiła, że pisanie książek pozostawia sobie na emeryturę, postanowiła przyspieszyć ten proces, czego efektem była jej debiutancka powieść „W nadziei na lepsze jutro” wydana przed wydawnictwo Radwan w 2011 r., a następnie w 2012 r. ukazał się e-book o tym samym tytule w wydawnictwie RW2010.


Autorka włada kilkoma językami obcymi, uwielbia podróże w nieznane, ale korzenie zapuściła w Krakowie.

Kocha Małego Księcia i dobrą kuchnię.


1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Absolutnie nie. Od kiedy pamiętam w moim domu rodzinnym były psy i tak też jest teraz w dorosłym życiu. Mój ostatni psiak jest ze schroniska. Od zawsze też lubiłam jeździć na wieś by tam mieć kontakt z różnymi zwierzętami gospodarskimi. Żałuję, że teraz coraz rzadziej można spotkać gospodarstwa, w których jest urozmaicony inwentarz, moje dzieci nie wiedzą jak to jest pasać owce, doić krowę, czy karmić sianem konia.

2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
Niech policzę… Riki, Kara, Zuza i Zara to były moje psy. Jako dziecko miałam jeszcze chomika i dwie świnki morskie.
3. Zwierzę jest dla mnie…
Przyjacielem.
4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Nie wiem czy mają czy nie, ale na pewno nie można ich nazwać bezdusznymi. Zwierzę, pies w szczególności, to istota, która potrafi kochać miłością absolutną, nie jest interesowna i przywiązuje się na całe życie. Nikt nie wita mnie z taką radością jak moja suka, nawet jeśli wychodzę tylko ze śmieciami.

5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?
Są bardzo ważne, bo wciąż jest zbyt wiele zwierząt, które takiej pomocy potrzebują. Sama wspieram takie fundacje, moja ostatnia sunia trafiła do mnie właśnie dzięki takiej inicjatywie.
6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
Zwracam uwagę. Nie można przejść obojętnie. Warto też zawiadomić odpowiednie służby, obawiam się, że jeśli ktoś raz skrzywdzi zwierzę, nie będzie miał oporu zrobić to kolejny raz, dlatego takiej osobie zwierzę powinno być odebrane.
7. Pani ulubione zwierzę to?
Oczywiście pies.

8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
Każde mogłoby być bohaterem książki, to wszystko zależy od wyobraźni autora i fabuły jaką wymyśli.
9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
Oj tak, pies wyczuwa nasze nastroje, potrafi być empatyczny, czuły, może też rozbawić, a przede wszystkim być wierny i patrzeć wzrokiem pełnym miłości.
10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?
Każde, wszystko zależy od fotografa ☺ Ale najbardziej to chyba koty i psy, zwłaszcza młode, szczenięta.



Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas. 










czwartek, czerwca 18, 2020

"Obserwatorka" Alicja Sinicka

"Obserwatorka" Alicja Sinicka



➲ TYTUŁ  "Obserwatorka"

➲ AUTOR Alicja Sinicka

➲ DATA PREMIERY 20.05.2020

➲ WYDAWNICTWO  Kobiece

➲ ILOŚĆ STRON 392




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





Lepiej zasłaniaj okna po zmroku. Nawet jeśli nie masz nic do ukrycia.

Iza i Arek kiedyś byli przyjaciółmi. Wychowali się na tym samym oławskim osiedlu. Ona w ubóstwie, On w pięknym domu z dużymi oknami. Zawsze ją fascynował, ale miała wrażenie, że są z innych światów, które do siebie nie pasują.

Po latach spotykają się na izbie przyjęć szpitala w Oławie. Doktor Arkadiusz Milski z trudem rozpoznaje w pobitej dziewczynie dawną znajomą. Ich relacja odżywa i budzi namiętne uczucia. Arek czuje, że to właśnie z Izą może ułożyć sobie życie po tragicznej śmierci swojej partnerki.

Ktoś chce pokrzyżować ich plany. Iza dostaje na Facebooku dziwne wiadomości. Pod drzwiami znajduje róże. Czuje, że jest obserwowana, i zaczyna mieć pewność, że śmierć byłej dziewczyny Arka wcale nie była nieszczęśliwym wypadkiem. Czy jej też grozi niebezpieczeństwo?




➲ MOJE ODCZUCIA

Książki Alicji Sinickiej nie są mi obce. Bardzo lubię pióro autorki, więc chętnie sięgnęłam po jej kolejną powieść. Książka jest bestsellerem.

Iza i Arek byli przyjaciółmi w dzieciństwie, później ich rogi się rozeszły na kilka lat. Spotykają się ponownie po latach w zaskakujących okolicznościach. On pełniący dyżur, ona jako pobita pacjentka. Uczucia zaczynają odżywać, a ich losy splatać ze sobą. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że ktoś zaczyna obserwować Izę, dostarczając jej białe różne. Kto i czemu pragnie zniszczyć jej życie?

„Co jest moim nałogiem? To proste – Arek. Zrobię wszystko, żeby z nim być.”

Czasem ludzie pragną czegoś tak bardzo, że po jakimś czasie przeradza się to w obsesję. A obsesja może stać się chorobą i to niebezpieczną. Ludzie z natury są też bardzo ciekawscy i lubią wtykać nos w nie swoje sprawy np. obserwując kogoś w jego domu. Czy choć raz wydawało wam się, że ktoś was obserwuje? Możecie sobie wyobrazić jakie to uczucie? Żyć w ciągłym strachu, nie wiedząc co może się wydarzyć za moment.  

Alicja Sinicka w swojej najnowszej książce ewidentnie manipuluje czytelnikiem i wodzi go za nos. Prowadzi krętymi ścieżkami, aby w końcu mógł dojść do prawdy i odkryć kto za tym wszystkim stoi. Muszę przyznać, że udało jej się to bez dwóch zdań. Sama próbowałam rozwikłać tę zagadkę, ale bywały momenty, że zaczynałam podejrzewać niemalże każdego. Niemniej zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło.

Poruszanych jest tutaj kilka tematów: prześladowanie, trudne dzieciństwo czy też nałogi. I każda z tych rzeczy została przedstawiona w dość realny sposób. Czy to, jakie mieliśmy dzieciństwo, może mieć wpływ na naszą przyszłość? Czy to, że dane nam było żyć w tej, a nie innej rodzinie, jest naszą winą? Są w naszym życiu takie momenty, których nie da się zapomnieć, są chwile, które chciałoby się wymazać z życiorysu. Nałogi nigdy nie są dobre, a życie w patologicznej rodzinie odciska swoje piętno nawet w dorosłym życiu.

Świetna kreacja bohaterów, doskonale poprowadzona fabuła i emocje odczuwalne na własnej skórze. Historia z dreszczykiem, chwilami grozy i wieloma zagadkami. Czyta się niezwykle szybko i przyjemnie, nie można się oderwać.

Obserwatorka to historia, w której niczego nie można być pewnym. Ogrom napięcia i ciekawych zwrotów akcji gwarantowany. A do tego historia opowiedziana z perspektywy głównej bohaterki. Polecam.


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję



poniedziałek, czerwca 15, 2020

Zapowiedź patronacka "Bluszcz" Emilia Kubaszak

Zapowiedź patronacka "Bluszcz" Emilia Kubaszak

PREMIERA: 30.06.2020 (e-book)


Jest mi niezmiernie miło poinformować, iż mój blog Czytaninka objął patronatem medialnym książkę Bluszcz Emilii Kubaszak.

⇘⇙


Beacie Kornickiej z pozoru niczego nie brakuje do szczęścia. Jest wyzwoloną singielką, która za nic ma uczucia innych, a w szczególności mężczyzn. Uwodzi ich, wykorzystuje i porzuca. Do czasu, gdy trafia na Mirka Tymańskiego — mężczyznę, który budzi w niej nieznane dotąd pragnienia. Beata wspina się na wyżyny swojej determinacji, by wreszcie zaznać prawdziwego szczęścia. Snute przez nią intrygi niczym bluszcz plączą ze sobą los wielu osób. Każda z nich ma swój własny cel i przeszłość, która nie da o sobie zapomnieć.

Daj się porwać zmysłowej i pełnej tajemnic opowieści o toksycznej miłości i ludziach, dla których liczy się tylko własne szczęście, nawet jeśli wiąże się ono z cierpieniem najbliższych.


⇗⇖


niedziela, czerwca 14, 2020

"Obóz jeździecki dla dorosłych" Elżbieta Pragłowska

"Obóz jeździecki dla dorosłych" Elżbieta Pragłowska



➲ TYTUŁ  "Obóz jeździecki dla dorosłych"

➲ AUTOR Elżbieta Pragłowska

➲ DATA PREMIERY 06.05.2020

➲ WYDAWNICTWO  Borgis

➲ ILOŚĆ STRON 154




➲ OCENA  3/6

➲ OPIS





Czy kiedykolwiek spodziewałabyś się, że ulegniesz erotycznej fascynacji kimś, kogo dopiero poznałaś i nic o nim nie wiesz? „Obóz jeździecki dla dorosłych”to opowieść o kobiecości, odkrywaniu siebie i niezwykłej namiętności między dwojgiem ludzi.

Julia niedawno wyszła za mąż, jednak w małżeństwie z Michałem nie znalazła bliskości, której potrzebowała. Właśnie skończyła studia i chce w pełni wykorzystać ostatnie wolne wakacje, nim rozpocznie pracę na uczelni. Postanawia zrealizować swoje marzenie i wyjechać na wakacyjny obóz jeździecki. Na Mazurach poznaje przystojnego instruktora jazdy konnej. Od pierwszej sekundy coś ciągnie ją do tego niezwykłego mężczyzny. Julia bezskutecznie próbuje walczyć z namiętnością, która rodzi się między nią a Markiem. Czy gorący wakacyjny romans będzie tylko chwilą zapomnienia, czy może początkiem nowego rozdziału w życiu dziewczyny?


➲ MOJE ODCZUCIA

Przeczytałam już debiut autorki, który niezbyt mnie zachwycił, ale byłam ciekawa jej dalszego rozwoju, więc z chęcią przystąpiłam do czytania kolejnej książki tym bardziej, że nawiązywała do tematu koni. Czy zatem tym razem udał się autorce mnie zaskoczyć?

Julia to młoda mężatka, która nie jest zbyt szczęśliwa u boku swego męża. Nie ma pomiędzy nimi żaru namiętności. Ostatnie wolne wakacje pragnie spędzić na obozie jeździeckim, który od dawna był jej marzeniem. Wyjeżdża na dwa tygodnie, a na miejscu spotyka przystojnego instruktora, który zawróci jej w głowie. Czy wakacyjny romans przerodzi się w coś więcej?

Nigdy wcześniej nie czuła takiego pożądania, nigdy nie była tak rozbudzona. Zrozumiała, że nie zdawała sobie sprawy z tego, że seks może dawać taką przyjemność.

Muszę przyznać, że niestety nie jest to historia, która porwała mnie w takim stopniu, że wprost nie mogłam się od niej oderwać. Nie odczułam zbytnio emocji bohaterów. Mogę za to powiedzieć, że warsztat pisarski Elżbiety Pragłowskiej ciut się polepszył. Zabrakło mi tutaj jakiś większych uniesień i jeszcze bliższej więzi z końmi. Niemniej mogę powiedzieć, że to książka idealna na niedzielne, leniwe popołudnie, ale też taka, która nic szczególnego nie wnosi do mojego życia.

Kreacja bohaterów mogłaby być troszkę lepiej wykreowana, tak jak już wspomniałam, nie odczułam z nimi jakiejś specjalnej więzi. Są też dla mnie mało realni, uczucie miłości wyznawane w jeden dzień? Takie rzeczy dzieją się tylko w bajkach, ale nie w prawdziwym życiu. Owszem, można spotkać osobę, która od pierwszego wejrzenia nas do siebie przyciąga, jednak wyznawanie jej miłości to już przesada. Historia jest prosta, okraszona nutką erotyzmu bez wulgaryzmów. Opowiada o kobiecie, która tak naprawdę poszukuje siebie, swojej ścieżki w życiu i swojej kobiecości.

Historia ta mogłaby być zdecydowanie bardziej rozbudowana i jeszcze głębiej zakorzeniona w tematykę jeździecką. Są tutaj słowa z nią związane, jednak dla mnie to wciąż za mało. Lubię, kiedy historia ma w sobie to coś, co mnie do niej przyciąga, a tutaj mi tego zabrakło.

Obóz jeździecki w spartańskich warunkach jeszcze mogę zrozumieć, jednak "otwarte" zachowanie jego uczestników było mało prawdziwe. 

Leżała, patrząc na pasące się konie, i czuła się szczęśliwa. Nie przyjechała tu po miłość – a właśnie ją znalazła.

A zakończenie? Kompletnie się takiego nie spodziewałam i trochę mnie zawiodło.

Obóz jeździecki dla dorosłych to lekka pozycja na niedzielne popołudnie. Historia o kobiecie, która wdaje się w romans na obozie jeździeckim. Jeśli lubicie takie opowieści, to przeczytajcie.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję Autorce oraz






niedziela, czerwca 14, 2020

Zapowiedź patronacka "Ari" Agnieszka Opolska

Zapowiedź patronacka "Ari" Agnieszka Opolska

PREMIERA: 30.06.2020 (e-book)
Jest mi niezmiernie miło poinformować, iż mój blog Czytaninka objął patronatem medialnym książkę Ari Agnieszki Opolskiej.


⇘⇙



Ari, studentka krakowskiego ASP, prowadzi beztroskie życie. Żyje z dnia na dzień, niczym się nie przejmując. Do czasu...

Dziewczyna pakuje się w poważne kłopoty. W jednej chwili jej świat legł w gruzach. Ari pogrąża się w rozpaczy i problemach finansowych. Niespodziewanie w jej życiu pojawia się dwóch mężczyzn. Ian i Kamil, różniący się niczym ogień i woda. Czy dzięki nim los Ari odmieni się na lepsze? Czy dziewczyna będzie umiała odpuścić przeszłość i skupić się na teraźniejszości?


⇗⇖


piątek, czerwca 12, 2020

Autorzy o zwierzętach - Elżbieta Pragłowska

Autorzy o zwierzętach - Elżbieta Pragłowska



Elżbieta Pragłowska - Absolwentka wiedzy o książce, ruchu wydawniczym i księgarskim na Uniwersytecie Warszawskim, studiów podyplomowych z zarządzania finansami w przedsiębiorstwie oraz studiów doktoranckich w Szkole Głównej Handlowej. Jeździ konno od ponad dwudziestu lat. W swoim życiu była właścicielką konia rasy wielkopolskiej – Cytryny, klaczy rasy fryzyjskiej o imieniu Wena oraz odnoszącego sukcesy w skokach konia sportowego Zadora. Ukochane zwierzęta zainspirowały ją do pisania. „Obóz jeździecki dla dorosłych” to jej druga powieść. Pierwsza – „Stajnia pod lasem” – ukazała się w 2018 roku.


1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Wyobrażam, teraz żyję bez zwierząt, ale jest to sytuacja dla mnie nowa i bardzo trudna. Od najmłodszych lat wychowywałam się ze zwierzętami i całe moje dorosłe życie miałam psa, kota i konia. Teraz brak własnych zwierząt rekompensuję sobie wizytami w stajni, jazdą konną. W stajniach zawsze jest wiele zwierząt do pogłaskania.
2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
W moim dorosłym życiu miałam dwa psy - były to owczarki niemieckie, kotka syjamska i trzy konie klacz wielkopolska Cytryna, kupiona ze szkółki jeździeckiej, klacz fryzyjska Vien fan JJ i wałach sportowy rasy KWPN Zador.
3. Zwierzę jest dla mnie…
Odpowiedzialnością i nauczycielem. Każde ze swych zwierząt nauczyło mnie czegoś, przede wszystkim komunikacji. Zawsze próbowałam zrozumieć swoje zwierzęta i nauczyć się ich języka. Z każdym gatunkiem komunikacja wygląda inaczej. Pies musi mieć przewodnika, trzeba go sobie podporządkować i musi znać zasady szczególnie rasy duże i potencjalnie niebezpieczne.  Koń przede wszystkim musi nam zaufać i to my musimy się bardziej postarać, żeby zapracować na jego zaufanie. Kot jak wiadomo zawsze rządzi.
4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Ciężko mi zdefiniować duszę… Ja sama nie wiem czy ją mam.

5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Myślę, że ludzie działający w fundacjach to wspaniałe jednostki. Podziwiam wszystkich, którzy pomagają. Miarą człowieczeństwa jest dbanie o zwierzęta. 
6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
Oczywiście reaguję. Ja nigdy nie uderzyłam zwierzęcia. Myślę, że bicie zwierząt tak jak i dzieci jest oznaką słabości i bezradności. Jestem przeciwnikiem przymusu w jeździe konnej. Nie uznaję używania palcata, ostróg i innych patentów w jeździe konnej.
7. Pani ulubione zwierzę to?
Koń. To wspaniałe zwierzęta, możliwość pracy z nimi to najcudowniejsza przygoda jaką może sobie wyobrazić człowiek. Zdobycie zaufania - bezcenne.
8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
Koń oczywiście jest na pierwszym miejscu, ale wprowadzam też psy i koty.
9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
Myślę, że człowiek, ale pies na drugim miejscu.
10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?
Uważam, że konie. Mają w sobie dumę i piękno, które doskonale widać na zdjęciach. Uwielbiam zdjęcia z końmi, obrazy, filmy. Wszystko co jest związane z końmi przyciąga moją uwagę.


Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.





czwartek, czerwca 11, 2020

Zapowiedź patronacka "Kołysanka dla Łani" Ewa Formella

Zapowiedź patronacka "Kołysanka dla Łani" Ewa Formella

PREMIERA: 23.06.2020



Jest mi niezmiernie miło poinformować,  iż mój blog Czytaninka objął patronatem medialnym książkę Kołysanka dla Łani Ewy Formella.

⇘⇙

Są ludzie, którzy raz spotkani - zostają z nami na zawsze

Druga woja światowa, Polska. Do leśnych partyzantów dołączają dwie siostry z pobliskiej wsi: Danusia i Jadwiga. Starsza -Danusia - brutalnie zgwałcona i pobita przez Sowietów umiera podczas porodu, zostawiając na świecie swoją małą córeczkę, również Danusię. Między młodszą z sióstr, Jadwigą, a partyzantem o pseudonimie Ryś rodzi się uczucie. Jednak zakochani nie będą mogli długo cieszyć się swoją obecnością: ktoś wsypał oddział partyzantów i w wyniku aresztowań Jadzia i `Ryś` zostają rozdzieleni. Ją wywożą na roboty do Niemiec, on trafia do obozu koncentracyjnego. Mała Danusia znajduje opiekę u sióstr szarytek.
Współcześnie. Pewnego dnia na skutek niespodziewanego splotu wydarzeń Alicja spotyka bezdomnego starszego mężczyznę, który stracił pamięć, Zygmunta, i mimo niechęci męża proponuje mu mieszkanie w swoim domku dla gości. Za wikt i opierunek mężczyzna opiekuje się jej ogrodem. Zygmunt nie wie kim jest, skąd pochodzi, nie pamięta swojej przeszłości, ale nie może się pozbyć natarczywego wrażenie, że twarz Alicji nie jest mu obca...
Czy tę dwójkę coś łączy? Dlaczego Zygmuntowi niekiedy stają przed oczami obrazy lasu, jakiejś młodej dziewczyny i czemu wciąż powraca do niego zapach konwalii...? 

⇗⇖





środa, czerwca 10, 2020

Zapowiedź patronacka "Sen o aniele" Katarzyna Mak

Zapowiedź patronacka "Sen o aniele" Katarzyna Mak

PREMIERA: 23.06.2020

Jest mi niezmiernie miło poinformować, iż mój blog Czytaninka objął patronatem medialnym książkę Sen o aniele Katarzyny Mak. 

⇘⇙


Miłość jest w stanie wszystko wybaczyć? Kochać kogoś to znaczy widzieć cud niewidoczny dla innych? Zakochani nie tylko patrzą sobie w oczy, ale spoglądają w tym samym kierunku? Czy miłość to rzeczywiście wszystko, czego potrzebujemy, by czuć się szczęśliwym i spełnionym? Na te i inne pytania muszą sobie odpowiedzieć Brad i Angel, bohaterowie znani z powieści "Dotyk anioła". Zostają poddani próbie i prawdopodobnie potrzeba cudu, by oboje wyszyli z niej obronną ręką.


Angel zostaje porwana przez dubajskiego arystokratę, który każdy swój krok zaplanował z precyzją szachisty. Dziewczyna przeżywa piekło, za które obwinia cały świat, a zwłaszcza Bradleya. Nic więc dziwnego, że uczucie, które dotąd dodawało jej skrzydeł, nagle przyczynia się do jej bolesnego upadku. Kiedy wskutek splotu nieprzewidzianych wydarzeń Brad trafia na ślad swej ukochanej, a później udaje mu się ją odzyskać, wszystko wskazuje na to, że nadeszły lepsze dni. Żadne z nich jednak nie podejrzewa, że od teraz radość zawsze podszyta będzie lękiem, a początkową ulgę zakłóci cały trudny do udźwignięcia bagaż niechcianych emocji i traumatycznych doświadczeń.


Czy Brad i Angel odnajdą uczucie, które wciąż tli się w ich zranionych sercach? Czy Angel zdoła ponownie uwierzyć w miłość i obdarzyć nią człowieka, który tak bardzo ją zawiódł? Czy Brad wymaże ze swej pamięci przeszłość, która kładzie się cieniem na ich związku? Czy sen o małżeństwie, które oboje z olbrzymim wysiłkiem próbują odbudować, może mieć szczęśliwe zakończenie?


Jeśli chcecie sprawdzić, czy rzeczywiście „człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać”, koniecznie sięgnijcie po tę książkę o potędze miłości i namiętności.


⇗⇖


wtorek, czerwca 09, 2020

Zapowiedź patronacka "O jeden krok za daleko" Agata Suchocka

Zapowiedź patronacka "O jeden krok za daleko" Agata Suchocka

PREMIERA: 23.06.2020

Jest mi niezmiernie miło poinformować, iż mój blog Czytaninka objął patronatem medialnym książkę O jeden krok za daleko Agaty Suchockiej.

⇘⇙


Ada jest matką dorastającej córki, zmagającą się z alkoholizmem i wypadkiem, który zdruzgotał jej karierę amazonki i prywatne życie. Egzystująca w enklawie blokowiska na odludziu, nie potrafi uzdrowić swoich relacji z matką i córką.

Robert jest „mężczyzną z przeszłością”, skrywającym bolesną tajemnicę, próbującym odkupić winy, którymi sam siebie obarczył. Usiłuje dźwignąć do dawnej świetności podupadającą stadninę.

Niegdyś oboje kochali konie… Dlaczego to się zmieniło i jak do tego doszło?


⇗⇖


piątek, czerwca 05, 2020

Autorzy o zwierzętach - Katarzyna Grabowska

Autorzy o zwierzętach - Katarzyna Grabowska


Katarzyna Grabowska - rodowita łodzianka. Absolwentka etnologii i stosunków międzynarodowych, doktor nauk społecznych (dyscyplina - nauki o polityce). Zainteresowana kulturą i tradycją Dalekiego Wschodu, autorka wielu artykułów naukowych związanych z tą tematyką. Specjalistka od dyplomacji kulturalnej w strategii budowy marki narodowej, którą zgłębiała w swojej pracy doktorskiej dotyczącej Korei Południowej. Kolekcjonerka tradycyjnych strojów orientalnych.



1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Zdecydowanie nie. Zwierzęta są częścią naszego świata. 
2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
Oj troszkę ich było. Miałam koty, psy, papużki i rybki (oczywiście nie wszystkie na raz). Rybki mam do dziś - pływają w dużym akwarium, a ich widok potrafi nieźle zrelaksować. Jeszcze niedawno członkami naszej rodzinki były dwa pieski Luśka i Rysiek, ale teraz został  już tylko Rysiek. Lusia po ciężkiej chorobie odeszła dwa lata temu, a my nadal za nią tęsknimy. Rysiek zaś to już bezzębny staruszek, który przez większość czasu śpi. Nie ma już ochoty na zabawy. Cóż takie jest życie... Ze zwierząt, które miałam szczególnie brak mi rudego Tobiaszka, którego zabiedzonego uratowaliśmy z rąk handlarza - stał się cudownym, bardzo mądrym towarzyszem mojej wczesnej młodości. Również Figaro, niewielki, czarny mieszaniec lubiący nosić w pysku gałęzie większe od niego jest zawsze w mojej pamięci. Z kolei wspominając kota Maćka nigdy nie potrafię powstrzymać łez. Ktoś go wyrzucił, gdy był jeszcze ślepym oseskiem, a mój brat znalazł i przyniósł do domu. Stałam się dla niego matką. Oj wstawałam w nocy by go karmić, gdy piszczał. Podawałam mu mleko przez pipetę, taki był malutki. Chociaż wszyscy mówili, że nie przeżyje, jednak dał radę i wyrósł na dużego kocura. Był ogromnym przytulaskiem. 

Lusia

3. Zwierzę jest dla mnie…
Przede wszystkim jest istotą czującą i rozumiejącą na swój sposób. Jest przyjacielem, o którego należy dbać. Biorąc go do domu, stajemy się jego nową rodziną, której od tej pory jest on integralną częścią.
4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Dlaczego miałoby jej nie mieć? Zawsze denerwuje mnie, gdy słyszę twierdzenie, że tylko ludzie, jako tacy wyjątkowi, posiadają duszę. Ja się pytam - skąd mamy taką pewność? Dlaczego przypisujemy sobie jakieś przywileje? Dlaczego uważamy się za najlepszych? Według mnie dusza jest esencją życiową, która charakteryzuje wszystkie istoty posiadające serce i rozum, nie tylko ludzi.


5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Co do fundacji mam mieszane odczucia. Część z nich naprawdę wykonuje dobrą robotę, ale niestety zawsze znajdzie się ktoś, kto próbuje na nieszczęściu innych oprzeć swój pomysł na biznes. 
6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
Oczywiście mogłabym odpowiedzieć, że bohatersko rzucam się na ratunek, jednak trzeba wziąć pod uwagę całość sytuacji. Jeśli ja, wątłej postury kobitka, lekkomyślnie rzucę się na wyrośniętego, trenującego na siłowni młodzieńca, który okłada pałką psa, raczej nie mam szans ocalić zwierzaka, a mogę dodatkowo zaszkodzić samej sobie. Uważam, że wtedy potrzebny jest zdrowy rozsądek. W takiej sytuacji natychmiast zgłosiłabym sprawę odpowiednim służbom, ewentualnie poszukała wsparcia. W grupie byłoby łatwiej przeciwstawić się napastnikowi.
7. Pani ulubione zwierzę to?
Chyba jakiegoś najulubieńszego nie mam. Lubię psy, koty, wiele zwierząt.
8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
Wszystko zależy o czym byłaby książka. W wielu historiach bohaterem jest pies i wydaje mi się, że dla każdego to wdzięczny temat. Kiedyś napisałam krótką, rymowaną bajkę, której główną bohaterką była wiewiórka Maja :-) 
9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
Nie na darmo istnieje powiedzenie „wierny jak pies”. Pies nigdy nie zdradzi, nigdy nie opuści, zawsze trwa przy swoim panu, a nawet gdy ten umrze, potrafi nadal wyczekiwać jego powrotu. Tak, pies to prawdziwy przyjaciel.
10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?
Każde zwierzę jest fotogeniczne, wystarczy tylko uchwycić odpowiedni moment. 



Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.





Copyright © 2016 Czytaninka , Blogger