wtorek, grudnia 10, 2019

"Hope again" Mona Kasten

"Hope again" Mona Kasten

 


➲ TYTUŁ  "Hope again"

➲ AUTOR Mona Kasten

➲ DATA PREMIERY 02.10.2019

➲ WYDAWNICTWO  Jaguar

➲ ILOŚĆ STRON 328




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





Everly Penn nie zamierzała się zakochać, a już na pewno nie w wykładowcy.

Ale Nolan Gates jest czarujący, inteligentny i seksowny. Tylko przy nim Everly udaje się zapomnieć o mrocznych myślach, które od dzieciństwa nie dają jej spać w nocy. Im lepiej go poznaje, tym intensywniejsza staje się więź między nimi, i tym bardziej Everly chce przekroczyć niewidzialną granicę, oddzielającą ją od Nolana. Nie wie jednak, że za jego optymizmem i miłością do literatury kryje się tajemnica. Tajemnica, która może zniszczyć ich uczucie, zanim na dobre się zaczęło…




➲ MOJE ODCZUCIA

Uwielbiam twórczość Mony Kasten, więc z wielką przyjemnością przystąpiłam do lektury jej kolejnej książki. I muszę przyznać, że już od pierwszych stron przepadłam w świat bohaterów.

Everly to dziewczyna, która ma za sobą ciężkie przeżycia, wręcz traumatyczne, o których najchętniej by zapomniała, lecz to wcale nie jest takie proste. Układa życie od nowa z mamą, odcinając się kompletnie od ojca tyrana. Kłopot tylko w tym, że przed nikim nie potrafi się otworzyć i opowiedzieć co takiego ją spotkało. Ma wokół siebie życzliwych przyjaciół na których może liczyć.

Nolan to młody wykładowca, który prowadzi warsztaty kreatywnego pisania, ma świetny kontakt ze swoimi studentami, zawsze wyciąga do nich pomocną dłoń. Tylko czy pod tą maską sympatycznego mężczyzny, nie skrywa się mroczna tajemnica?

Everly tego nie planowała, a jednak zakochała się w swoim wykładowcy. Mają ze sobą świetny kontakt i ewidentnie widać, że jedno ciągnie do drugiego. Tylko, że ta miłość jest zakazana. Jak potoczą się ich losy i czy tajemnica która wyjdzie na jaw nie zniszczy tej chemii, która jest pomiędzy nimi?

Kiedy nasze usta się zetknęły, jednocześnie wzbiłam się w powietrze i upadłam. Płynęłam i płonęłam. Emocje, które mnie przepełniały, przeczyły sobie, a jednocześnie nigdy nie byłam równie pełna życia.

Można by powiedzieć, że to historia jakich już było wiele. Ona studentka, on wykładowca, zakazana miłość. Niemniej muszę przyznać, że jestem zauroczona powieścią, a przede wszystkim stylem autorki. Nie ma co ukrywać, tej powieści się nie czyta z nią się płynie. Dobrze wykreowani bohaterowie, którzy przelewają swoje uczucia na nas samych, sprawiają, że bez problemu możemy się z nimi utożsamić.

Podoba mi się, że Mona Kasten w swojej powieści porusza istotny problem przemocy w rodzinie. Z tą przemocą najczęściej wiąże się zastraszanie i brak właściwej reakcji pokrzywdzonej, która boi się nie tylko o swoje życie, lecz także i o życie dziecka, często dając sobą manipulować terroryście. Niestety, takie zachowania mogą prowadzić do tragedii, dlatego niezwykle ważne jest, aby w takich sytuacjach jak najszybciej reagować i pozwolić sobie pomóc. Przemoc w rodzinie to niestety problem z którym borykają się miliony kobiet na świecie.

Byłam wściekła, że w jego obecności ciągle ogarniał mnie paraliżujący strach. Byłam wściekła na swój smutek, bo to nasze pierwsze spotkanie, odkąd skończyłam siedemnaście lat, a on nawet nie zapytał, co u mnie. Ręce drżały mi ze złości. W tej chwili przepalił się we mnie jakiś bezpiecznik. Wiedziałam, że nie powinnam go prowokować, ale w tej chwili nie byłam w stanie stać bezczynnie.

Nasi bohaterowie zakochują się w sobie, choć tak naprawdę nie powinni. Ale czy z uczuciem można dyskutować? Czy rozum jest w stanie wygrać z sercem? Kiedy ogarniają nas uczucia, takie prawdziwe, trudno się im oprzeć, nawet kiedy staramy się ze wszystkich sił nad nimi zapanować, często nic nam z tego nie wychodzi. Mówią, że zakazany owoc smakuje lepiej, ale czy faktycznie tak jest? Nasi bohaterowie nie są zwykłymi ludźmi. To osoby, które borykają się z demonami przeszłości, które dają o sobie znać w najmniej odpowiednich momentach. Ewidentnie rodzi się pomiędzy nimi uczucie o wielkiej sile, ale nie można też ukryć, że to uczucie niejednokrotnie zostaje wystawione na próbę. Czy zatem naszym bohaterom uda się pokonać wszelkie przeszkody występujące na drodze miłości?

Odbyłam przyjemną podróż wspólnie z bohaterami. Wspólnie z nimi śledziłam ich losy, mocno kibicowałam, by ich miłość mogła rozkwitać. Podobały mi się niezwykłe opisy przyjaźni w książce. Przyjaźni, której nic nie jest w stanie stanąć na drodze i na której zawsze można polegać. Aż chciałoby się znaleźć wśród takich ludzi i móc z nimi iść przez życie.

Z wielką niecierpliwością oczekuję na kolejny tom.

Hope again to historia o sile miłości, ale nie tej pięknej i kolorowej, lecz takiej, która na swojej drodze napotyka wyboje. To historia o sile odnajdywanie własnego szczęścia po przeżytych traumach. A także historia, która pokazuje, że miłość można spotkać wszędzie. Polecam.


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję



poniedziałek, grudnia 09, 2019

Zapowiedź "Gdzie jesteś?" Anna Piróg

Zapowiedź "Gdzie jesteś?" Anna Piróg

PREMIERA: Grudzień 



Jest mi niezmiernie miło ogłosić, iż mój blog Czytaninka objął patronatem medialnym książkę Gdzie jesteś? Anny Piróg. 

❀


Jest rok 1828. Hrabia Armand Walicki, w rok po śmierci ukochanej Anny, opuszcza Mroczny Dwór i udaje się w podróż do wuja w Aylesford w Anglii. Po drodze odwiedza dom rodzinny zmarłej i prosi o jej portret. 
Nieco wcześniej, bo w 1810 roku, rozpoczyna się historia czternastoletniej dziewczynki z Krakowa, wychowanki przytułku, Justyny, którą los złącza z Oktawianem i Nikodemem Bronikowskimi. 
Obaj bracia bardzo się od siebie różnią. Nikodem interesuje się życiem politycznym i kulturalnym Krakowa, jest patriotą. Oktawian ożenił się, by w łatwy sposób zdobyć majątek. 

Czy drogi tych jakże różnych postaci skrzyżują się? Jak potoczą się ich losy? Czy duch Anny wybierze ukochaną dla Armanda? 
Osadzona w XIX-wiecznej rzeczywistości historia miłości pochłonie każdego, kto zechce po nią sięgnąć. 

❀


poniedziałek, grudnia 09, 2019

"Zgromadzenie. Wyjęta ze zła" Joanna Jarczyk

"Zgromadzenie. Wyjęta ze zła" Joanna Jarczyk



➲ TYTUŁ  "Zgromadzenie. Wyjęta ze zła"

➲ AUTOR Joanna Jarczyk

➲ DATA PREMIERY 01.01.2018

➲ WYDAWNICTWO  Novae Res

➲ ILOŚĆ STRON 352




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





Chroniąc świat przed złem, strzeż się, by samemu nie stać się tym złym…

Wstępując do Zgromadzenia, Damien bierze na swoje barki niezwykle ważne zadanie – wraz z innymi Stróżami musi ochronić ludzkość przed Łowcami, uniemożliwić im odebranie człowiekowi najważniejszych cnót: wiary, nadziei i miłości. Jak jednak walczyć ze złem, gdy moralność tych, którzy mieli być wzorem, staje pod znakiem zapytania… Kto tak naprawdę jest zły i z kim mamy walczyć? Czy zabijając złoczyńcę, nie stajemy się tacy jak on? Z tymi wątpliwościami będzie musiał zmierzyć się Damien.
„Zgromadzenie” nie jest baśnią o walce dobra ze złem, w której dobro zawsze wygrywa, a bohaterowie to szlachetni mężowie pełni cnót. To powieść o walce z własnymi słabościami, poszukiwaniu swojej tożsamości i przeciwstawianiu się autorytetom.




➲ MOJE ODCZUCIA

Stróżowie i Łowcy prowadzą ze sobą odwieczną walkę. Stróżowie starają się chronić ludzi przed Łowcami, którzy kradną im wiarę, nadzieję oraz miłość. Damien dostaje propozycję wstąpienia do gildii Stróżów, by chronić ludzkość. I tutaj zaczynają się schody, gdyż nie jest pewny, czy wizerunek tych, którzy mieli być dla niego wzorem jest właściwy. Czy walka powinna opierać się na zabijaniu? Damien nie tylko będzie musiał zmierzyć się z Łowcami, ale także z własnymi słabościami.

- Łowca nie zna uczuć. Ból i lęk nie istnieje. Wiara jest paranoją, nadzieja głupota, a miłość obłudą.

To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale jestem mile zaskoczona. Czytana powieść wciągnęła mnie w swój świat już od pierwszych stron. Wierzcie mi, że uwielbiam, gdy tak się dzieje, bo wiem, że na dobrych kilka godzin nic innego nie będzie dla mnie istnieć. Móc całkowicie przenieść się w świat bohaterów i wspólnie z nimi toczyć przygody to sama przyjemność. Całość została napisana trzecioosobowo, dzięki czemu poznajemy historię z różnych punktów widzenia. Do tego doskonale przedstawiony świat Stróżów jak i Łowców. Ich kreacja bez problemu pozwala na wizualne wyobrażenie ich. Bohaterowie zmieniają się na kolejnych etapach powieści, co jest ciekawym zabiegiem. Myślę, że pomimo, iż to fantastyczny świat, to możemy odnaleźć w bohaterach cząstkę siebie.

Odwieczna walka dobra ze złem, myślę, że to temat znamy każdemu z nas. Od małego rodzice starają się nam wpajać dobre maniery, jak mamy postępować, by nie być złym. Tylko, że to co nam wydaje się dobrym, nie zawsze takim jest. Człowiek jest w stanie zrobić wszystko, aby obronić siebie i swoich bliskich przed złem.

Książka ukazuje nam jak bardzo człowiek potrafi być słaby i jak łatwo można nim manipulować. Czasem wydaje nam się, że to co narzucają nam inni jest dobre, ale po głębszym zastanowieniu i analizie sami zaczynamy mieć wątpliwości czy słusznie postępujemy. Ta książka to nie tylko walka dobra ze złem, ale to także nasza walka ze słabościami i wyborami. Myślę, że każdy czytelnik po jej przeczytaniu, złapie chwilę zadumy nad własnym postępowaniem.

Impulsy wychodzące z podświadomości i bardzo szybki ciąg kolejnych wydarzeń kierowały Damiene niczym lalkarz marionetką w teatrzyku dla dzieci.

Świetna fabuła, ciekawe zwroty akcji, nietuzinkowi bohaterowie i opisy, które do siebie przyciągają sprawią, że nie będziecie mogli oderwać się od tej lektury. Dobro czy zło? Po której stronie staniecie wy?

Zgromadzenie. Wyjęta ze zła to interesująca lektura, która ukazuje nam świat z dobrej i złej strony. Pokaże nam również, że to co wydaje nam się dobrym, nie zawsze takim jest. Jestem usatysfakcjonowana tą lekturą, mam nadzieję, że i wy będziecie. Gorąco polecam.


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję Autorce, a za udostępnienie książki Iwonie Niezgodzie, organizatorce II edycji konkursu „Brakująca Litera 2018”.

niedziela, grudnia 08, 2019

"Jeszcze jedno marzenie" Magdalena Zeist

"Jeszcze jedno marzenie" Magdalena Zeist



➲ TYTUŁ  "Jeszcze jedno marzenie”

➲ AUTOR Magdalena Zeist

➲ DATA PREMIERY 22.10.2019

➲ WYDAWNICTWO  Vectra

➲ ILOŚĆ STRON 280




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





Dwa serca bijące we wspólnym rytmie…
Igor i Gaja są dla siebie wszystkim, jednak w ich życiu pojawia się moment, gdy jedno z serc zwalnia. Zaczyna się walka o życie. Czy wystarczy im czasu na spełnienie wszystkich marzeń?

Jeszcze jedno marzenie to opowieść o stracie, chorobie, smutku, nadziei, wewnętrznej sile, przyjaźni oraz miłości na dobre i na złe.  




➲ MOJE ODCZUCIA


Kolejny debiut po który sięgałam z wielką niewiadomą jakie wywrze na mnie wrażenie. Sam opis z książki bardzo mnie zachęcił, by dać jej szansę. Czy zatem było warto?

Maja i Igor to para, która jest ze sobą już od pięciu lat. Prowadzą wspólnie firmę architektoniczno-wnętrzarską wraz z przyjacielem Julio. Ich życie wywraca się do góry nogami, kiedy Igor zaczyna coraz bardziej podupadać na zdrowiu wskutek przewlekłej niewydolności serca. Jego jedynym ratunkiem na życie jest przeszczep serca. Jak wiadomo nie jest to coś, co można otrzymać od ręki. Oczekiwanie zazwyczaj jest długie. Aby nie zwariować Gaja wymyśla, że napiszą listę marzeń, którą w miarę możliwości będą spełniać. Czy wystarczy im czasu na spełnienie wszystkich marzeń z listy?

Kiedy stoimy w obliczu śmierci bliskiej osoby, nagle przewartościowujemy całe swoje dotychczasowe życie. Uświadamiamy sobie, że do tej pory byliśmy szczęśliwi i mieliśmy wszystko, co do szczęścia jest potrzebne. Jednak mimo wszystko narzekaliśmy na pogodę, wysoką cenę masła, niemiłą panią w sklepie lub nawał pracy, nie dostrzegając, że te problemy to pikuś w porównaniu z tym, co los może nam zgotować.

Muszę powiedzieć, że po przeczytaniu tej powieści mam mieszane uczucia. Z jednej strony uważam ją za dobrą, a z drugiej ma ona swoje wady. Z całą pewnością urzekła mnie fabuła i jej przesłanie. Nie ma co ukrywać, ale wielu z nas nie docenia tego co ma, narzeka na wiele rzeczy, które w rzeczywistości okazują się być zwyczajną błahostką w porównaniu z problemem z jakim borykają się nasi bohaterowie. Bo czy może być coś ważniejszego, niż walka o każdy kolejny dzień przeżycia? Nie sądzę. W książce został również poruszony bardzo ważny temat dawstwa narządów. Chyba nie czytałam jeszcze książki, która by o tym opowiadała, a przynajmniej sobie nie przypominam. Nie mniej uważam, że jest to bardzo ważne w dzisiejszym świecie. Bycie dawcą narządów jest dobrowolne. Ja osobiście jestem za, bo jeśli moja śmierć mogłaby przywrócić czyjeś życie to czemu miałabym tego nie zrobić? Jeśli mi nic już w stanie nie będzie pomóc, to przynajmniej ja będę mogła pomóc komuś innemu. Autorka w swojej książce dobrze to opisuje i być może dzięki temu, więcej ludzi zdecyduje się na ten krok.

Każdy rozdział książki poprzedzony jest cytatem pochodzącym z książki Oskar i Pani Róża Erica-Emmanuela Schmitt. Nie czym czy ją czytaliście (ja tak, wylałam przy niej ogrom łez), ale jeśli nie to koniecznie to nadróbcie. Cytaty te świetnie komponują się z każdym rozdziałem i do tego skłaniają do refleksji o których zresztą autorka pisze. Magdalena Zeist w swoim debiucie porusza ważne tematy. Stara się nam uświadomić, że nawet ciężka choroba nie oznacza, że mamy się poddawać, że to właśnie w tym czasie powinniśmy żyć pełną piersią i czerpać z życia garściami, gdyż nie wiadomo ile nam tego czasu pozostało. Że tak naprawdę nie możemy skupiać się tylko i wyłącznie na cierpieniu, gdyż to doprowadzi nas do załamania i w niczym nie pomoże.

Urzekła mnie charakterystyka dziadka Lucjana, którego pokochałam od pierwszego momentu. Dawno tak dobrze się nie ubawiłam, słysząc cięte riposty z jego ust. To niezwykle oddany człowiek, ale także bardzo doświadczony przez los. I to jego z całej powieści polubiłam najbardziej.
Kaja i Igor to sympatyczni młodzi ludzie, których los okrutnie doświadcza. Jednak momentami nie czułam z nimi tej więzi.

Wątek ze schroniskiem to ciekawy pomysł, jednak niezbyt dopracowany. Widać, że autorka w tym temacie nie do końca się przygotowała. Zabranie psa ze schroniska trochę zbyt przedmiotowe. Szkoda, bo to też wątek, który jest niezwykle ważny w społeczeństwie. Tylko, że zabranie psa ze schroniska opisane w książce nie ma nic wspólnego tego z rzeczywistym.
Zabrakło mi również opisów miejsc w których przebywali bohaterzy. Tym bardziej, że np. Gliwice, które tutaj się pojawiają wcale nie są mi obce, gdyż przez pewien okres w swoim życiu mieszkałam tuż obok.

Momentami odniosłam wrażenie, że książka jakby była pisana w pośpiechu i nie wszystkie wątki zostały dobrze dopracowane. Co do stylu pisarskiego też mam lekko mieszane uczucia. Momentami zdania które czytałam nie miały dla mnie sensu, jednak muszę przyznać, iż całość czyta się błyskawicznie.  Niemniej uważam, że autorka ma potencjał i z wielką przyjemnością przeczytam kolejną książkę. To do czego muszę się jeszcze przyczepić to korekta książki, która moim zdaniem nie wyszła najlepiej, np. pojawia się zmiana płci w trakcie jednej rozmowy, są też liczne literówki.

Zakończenie książki wbiło mnie w fotel. Kompletnie się go nie spodziewałam, a przede wszystkim jeszcze w żadnej książce takiego nie spotkałam. Brawo dla autorki za ten pomysł. Nie ukrywam też, że wylałam przy tej książce mnóstwo łez, chyba ostatnio zrobiłam się zbyt wrażliwa nawet na to co czytam.

Przeczytana przeze mnie książka jest nowością na którą mimo swoich niedociągłości warto zwrócić uwagę.

Wiesz, jaki błąd popełniliśmy? – zapytał ze łzami w oczach. – Nie walczyliśmy o to, by jej ostatnie chwile były pełne szczęścia. Skupiliśmy się na śmierci i grzecznie, załamani, czekaliśmy, aż przyjdzie i zabierze moją żonę na zawsze. Żałuję tego każdego dnia. Dlatego nie pozwolę, by z wami było tak samo. Choroba Igora zawładnęła waszym światem, chodzicie przybici i obumieracie za życia. Zamiast cieszyć się, każdą chwilą, to biernie czekacie na najgorsze.

Jeszcze jedno marzenie to debiut, który uważam za poprawny. Książka ma swoje plusy jak i minusy, ale mimo wszystko ma wiele ważnych przesłań, a przede wszystkim skłania swojego czytelnika do wielu refleksji. Zachęcam do przeczytania.


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję



piątek, grudnia 06, 2019

Autorzy o zwierzętach - Ewa Formella

Autorzy o zwierzętach - Ewa Formella


Ewa Formella - jestem zodiakalną Wagą,  urodzoną w 1961 roku na Górnym Śląsku,  w Chorzowie.  Prawie 40 lat mieszkam w Trójmieście. 
Z wykształcenia jestem technikiem administracji oraz opiekunem medycznym. Ponad 20 lat pracowałam w jednym z gdyńskich przedszkoli na stanowisku administracyjnym, obecnie zajmuję się opieką osób starszych i niepełnosprawnych.  
Pisanie traktuję jak pasję.  Nie wyobrażam sobie dnia bez książki, dlatego czytam w każdej wolnej chwili, dzieląc się opiniami o przeczytanych lekturach na swoim blogu Książki Idy (ksiazkiidy.pl).

Oprócz czytania i pisania, uwielbiam swój ogród pełen kwiatów i ptaków,  muzykę klasyczną i szum morskich fal. Jestem szczęśliwą mamą dwójki (dorosłych niestety już) dzieci i szczęśliwą babcią, oraz właścicielką dwóch szalonych psów.  


1. Czy wyobraża Pani sobie życie bez zwierząt? 
Nigdy w życiu! W moim domu zawsze były jakieś zwierzęta, rybki, chomiki, psy, króliki, świnki morskie. Nie miałam chyba tylko nigdy ptaszków. Czasami myślę, że kocham zwierzęta bardziej od ludzi, chociaż panicznie boję się psów (obcych), nie wiem czy to trauma po jakimś incydencie z dzieciństwa? Zawsze jak idę do kogoś, kto ma psa, to jestem zaopatrzona w całe kieszenie smakołyków. 
2. Ile zwierząt miała Pani w swoim życiu?
Trudne pytanie. Nigdy nie byłam dobra z matematyki. Jako dziecko miałam chyba trzy psy i… dużo chomików oraz rybki w kilku akwariach, ale rybki to były mojego ojca, bo on był akwarystą. Potem kiedy już dorosłam i założyłam rodzinę, to moje dzieci nigdy nie miały problemu, żeby w domu było zwierzątko, był pies, były chyba dwie świnki morskie, dwa króliczki, myszka, chomiki (nie pamiętam ile). Teraz zawsze są u mnie co najmniej dwa psy, żeby miały towarzystwo, jak mnie nie ma w domu. Niestety dwa już pochowałam, ale nadal liczba dwa jest. Przez krótki czas miałam nawet kota, ale nie dogadywał się z moimi psami i sobie poszedł. 


3. Zwierzę jest dla mnie…
Przyjacielem, rodziną, poduszką do wypłakania i towarzyszem do zabawy, a często nawet wiernym słuchaczem, bo jak nie mam się przed kim wygadać to rozmawiam z psami. 
4. Ludzie często uważają, że zwierzęta nie mają duszy. A jakie jest Pani zdanie na ten temat?
Jestem zdania, że wielu ludzi nie ma duszy. Zwierzęta są inteligentne i empatyczne, jeżeli krzywdzą to albo w obronie, albo z głodu. Kierują się instynktem, a ludzie… No cóż czasami postępują bardzo „bezdusznie” i to w stosunku zarówno do ludzi jak i do zwierząt. Kiedyś miałam dziwne zdarzenie, są tacy, którzy się śmieją kiedy to opowiadam, ale mnie, przynajmniej wtedy nie było do śmiechu. Wracałam późnym wieczorem do domu i poczułam, że ktoś idzie za mną, a ponieważ wracałam ciemną, wiejską drogą, to można sobie wyobrazić skalę mojego strachu. Zaczęłam w myślach prosić mojego psa żeby mi pomógł, żeby domyślił się, że wracam i skoczył na furtkę i przybiegł do mnie. Do domu już nie było daleko. W pewnym momencie poczułam obok siebie obecność psa, ale to nie był ten, którego obecnie miałam, ale pies, który odszedł jakiś czas temu. Moja wyobraźnia spłatała mi figla, bo ja wyraźnie widziałam jak ten pies idzie obok mnie, a kroki za mną ucichły. Wiem, że to bzdura, że to mój strach i takie tam podobne, ale ja wierzę, że to był mój Happy, który… no cóż nie chcę zrazić do siebie ludzi, którzy uznają mnie w tym momencie za pomyloną.


5. Co sądzi Pani o Fundacjach ratujących zwierzęta?

Wspieram je kiedy tylko mogę. Jeden z moich psów, które obecnie ze mną mieszkają jest właśnie z Fundacji Pies Szuka Domu. I jestem bardzo wdzięczna tym ludziom, że mają w sobie tyle miłości, żeby opiekować się, zwłaszcza staruszkami, dla których być może nigdy nie znajdą domu.
6. Załóżmy, że jest Pani świadkiem sytuacji, w której ktoś krzywdzi zwierzę. Jak Pani reaguje?
O, ja w takich sytuacjach zawsze się strasznie burzę, na szczęście nigdy nie byłam w sytuacji, w której ktoś bardzo znęcał się nad psem, ale widziałam kiedyś jak kobieta uderzyła psa dłonią w głowę. Nie mogłam się powstrzymać i trochę mnie poniosło.
7. Pani ulubione zwierzę to?
Pies, oczywiście. Ale kocham też delfiny, nie wiem skąd wzięła się u mnie miłość do delfinów, ale odkąd pamiętam zawsze je uwielbiałam. 

8. Jakie zwierzę według Pani byłoby najlepszym bohaterem książki?
Każde. Chociaż może nie, żmije, węże czy jadowite pająki to chyba nie. U mnie to zawsze jest jakiś pies. 
9. Mówią, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Ja zgadzam się z tym w 100 %, a Pani?
Oczywiście, nie jeden raz tej przyjaźni doświadczyłam na własnej skórze. Teraz mam psa (tego z fundacji) który jest bardzo groźny i muszę go zamykać, kiedy ktoś do mnie przychodzi, bo jest chyba zazdrosny, na prawie wszystkich się rzuca, ale ani mnie, ani nikomu z mojej rodziny nigdy nie zrobił żadnej krzywdy, nawet jak moja mała wnuczka ugryzła go w łapę. 
10. Jakie zwierzę według Pani jest najbardziej fotogeniczne i dlaczego?
Myślę, że wszystkie zwierzęta są fotogeniczne, jak się odpowiednio ustawi aparat. Ale chyba najbardziej to maluszki, szczeniaczki, kocięta, źrebaczki i reszta. Ludzie lubią oglądać małe zwierzątka, ale i tak uważam, że moje psy są najpiękniejsze :D



Serdecznie dziękuję Autorce za poświęcony mi czas.


czwartek, grudnia 05, 2019

"Uśmiech losu" Katarzyna Michalak

"Uśmiech losu" Katarzyna Michalak



➲ TYTUŁ  "Uśmiech losu"

➲ AUTOR Katarzyna Michalak

➲ DATA PREMIERY 04.11.2019

➲ WYDAWNICTWO  Znak literanova

➲ ILOŚĆ STRON 320




➲ OCENA  4/6

➲ OPIS





DAJ SIĘ OTULIĆ ATMOSFERĄ ŚWIĄTECZNEJ POWIEŚCI KATARZYNY MICHALAK!
 
Natalia ma jedno jedyne, lecz nierealne marzenie – zostać mamą. Ta tęsknota nie pozwala jej cieszyć się wielką, niezwykłą miłością, jaką obdarza ją Damian. Nad ich związek nadciągają burzowe chmury. Czy Natalii, która straciła nadzieję, uda się zachować miłość?
 
CZY NAPRAWDĘ TRZEBA COŚ STRACIĆ, BY DOCENIĆ TEGO WARTOŚĆ?
 
Zrozpaczona dziewczyna w wigilijny wieczór… ucieka. I pewnie jej los potoczyłby się zupełnie inaczej, gdyby nie porzucony w lesie bezbronny pies. Natalia za wszelką cenę chce ocalić życie Belli. Zabiera ją do Dworu Marcinki, gdzie rozbrzmiewają dziecięce głosy, a w kuchni unosi się zapach wigilijnych potraw. W progu domu pojawia się też Bartosz, którego serce pełne jest tęsknoty za czymś, co nagle i bezpowrotnie stracił.
 
TAK DŁUGO CZEKAMY NA UŚMIECH LOSU, A ON… POJAWIA SIĘ NIESPODZIEWANIE. NIEKONIECZNIE WTEDY, KIEDY TEGO OCZEKUJEMY.
 
Piąty tom kochanej przez Czytelniczki Serii Mazurskiej przynosi nowe wzruszenia, emocje, łzy smutku i radości. Dwór Marcinki, jak zwykle gościnny, przygarnie pod swój dach nie tylko białą, kosmatą Bellę, ale i nowych rozbitków z okrętu zwanego życiem. 




➲ MOJE ODCZUCIA

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Katarzyny Michalak, i może to dla Was dziwne, że zaczynam od 5 tomu pewnej serii, ale uwierzcie mi, że kiedy zobaczyłam tę przeuroczą okładkę wprost nie mogłam się jej oprzeć. Byłam też ogromnie ciekawa stylu autorki, z którym wcześniej nie miałam okazji się zapoznać.

Główna bohaterka Natalia, pragnie zostać matką, ale nie jest jej to dane. Trwają przygotowania do świąt, wokół słychać radosne krzyki dzieci i przyjaciół. I te pierwsze zamiast cieszyć naszą bohaterkę wprost ją przytłaczają. Wigilijnym wieczorem postanawia uciec, ale na swojej drodze spotyka porzuconego psa. Zabiera go do dworu Marcinki i za wszelką cenę pragnie uratować. W dworze oprócz przyjaciół z rodziną pojawia się również Bartosz, mężczyzna, który cierpi, bo stracił coś cennego bezpowrotnie. Małżeństwo Natalii przechodzi kryzys.

Muszę przyznać, że Katarzyna Michalak pisze pięknie, emocjonalnie, a od książki wprost nie mogłam się oderwać. Trochę przeraził mnie ogrom nieszczęść zrzuconych na Natalię, było mi jej momentami ogromnie żal. Co mnie urzekło najbardziej w tej powieści? Historia Belli, przepięknej suki. Dobrze wiecie, że zwierzęta w moim życiu nie są mi obojętne. Spodobało mi się to, iż autorka pokazała, że na świecie są osoby, którym los zwierząt nie jest obojętny i są w stanie zrobić wszystko by im pomóc. Nie zdradzę jak się ta pomoc zakończyła, o tym musicie przeczytać sami. Poruszony temat porzucania zwierząt jest niezwykle ważny, tym bardziej w okresie około świątecznym. Niestety ludzie często kupują psy na prezent gwiazdkowy nie do końca zdając sobie sprawę, jak wielką biorą na siebie odpowiedzialność, której nie zawsze są w stanie podołać. Zwierzę to nie jest zabawka, którą można odłożyć bądź wyrzucić, gdy nam się znudzi. Zwierzę tak jak my żyje, czuje i tęskni, pamiętajcie o tym kochani.

W tej książce zostało poruszonych wiele ważnych problemów, które są istotne w życiu. Bezpłodność, utrata ukochanych osób, toksyczne związki czy też niepełnosprawność. I to był dobry zamysł, jednak moim zdaniem trochę przerósł autorkę. Zbyt krótka książka, by w stu procentach wykorzystać te wątki. Może lepiej by było, gdyby autorka poświęciła tutaj większą uwagę jednemu. Oczywiście nie uważam, że książka jest słaba, bo jest dobra. Powiedzmy, że przymykam oczy na niektóre wady, bo pomijając je, historia wciągnęła mnie w swój świat. Są tutaj emocje, które do mnie przemawiają i choć niektóre wątki wydają się być mało realne, to opisana historia wprowadza nas w iście zimowy nastrój za sprawą otoczenia w którym dzieje się akcja opowieści. Bohaterowie są różnorodni, najbardziej polubiłam Natalię i Bartosza, ale nie mogłam znieść Damiana i jego podłego traktowanie swojej żony. Widzimy tutaj również siłę niezwykłej przyjaźni.

W przyjaźni najpiękniejsze jest to, że intencje masz czyste, a myśli bez fałszu. Po prostu chcesz, by przyjacielowi było dobrze i wygodnie, a nie roztrząsasz, czy uraził twoje uczucia, czy też nie.

Ważny przekaz z książki – niepełnosprawność, która dotyka wielu z nas, wcale nie czyni nas gorszymi ludźmi. Ludzie po prostu albo się z nią rodzą, albo doświadczają jej w niesprzyjających warunkach.  Często nie mają na nią wpływu. Ale pomimo tego, że są niepełnosprawni mają takie samo prawo do miłości jak pozostali. Czasem trzeba im tylko pomóc w to uwierzyć, dodać otuchy, zapewnić, że są wyjątkowi.

Uśmiech losu to przyjemna książka, która wprowadzi nas w zimowo-świąteczny czas. To książka, która urzeka swoim klimatem i porusza serca czytelników. Zachęcam do przeczytania.


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania serdecznie dziękuję




Copyright © 2016 Czytaninka , Blogger